نسل اسطوره

روایت اول: یک نگاه به آمارها بینداز. نسل تو؛ نسلی که بعضی ها اسمش را گذاشته اند " نسل سوخته ". با این آمار درب و داغان اشتغال و ازدواج و گرانی؛ نسلی که کودکی اش را با صدای آژیر قرمز، جنگ، خمپاره و حجله سر کوچه شروع کرده است. نوجوانی اش با دغدغه ی تغییر کتاب و نظام آموزشی و تحریم اقتصادی و... سپری شده است و حالا که می خواهد جوانی کند، باید آسفالت شود تا حالی اش شود جوانی را با کدام " ج " می نویسند؛ باید بیفتد توی سربالایی عشق و با دست اندازهای گرانی، اجاره خانه و مخارج زندگی، موتورش پیاده شود.

روایت دوم: یک نگاه به مشاهیر گذشته ی ایران بینداز. فارابی در قرن سوم، رودکی و ابن سینا در قرن چهارم، سعدی و مولوی قرن هفتم، حافظ قرن هشتم، جامی قرن نهم، و ... مشاهیر ما تمام شده اند. دیگر خبری ازشان نیست. دیگر نه مثل حافظ و سعدی شاعری می آید و نه دیگر روی دست ابن سینا پزشکی بلند می شود. دیگر حتی اسطوره ای هم نداریم که رو کنیم. جوان های زپرتی امروز هم همین که بتوانند گلیم خودشان را از آب بکشند بیرون، کافی ست. مشهور شدن و اسطوره شدن پیشکش.

روایت سوم: یک نگاهی به خودت بینداز. ببین پوست کلفت شده ای، همه جور سختی را تحمل کرده ای و کم نیاورده ای. از این به بعد هم کم نمی آوری.برای چی؟ برای اینکه از همان اول عادت کرده ای به سختی ها؛ از همه نوعش. برای اینکه هنوز آن ته قلبت روشن است؛ یک روزنه ی امید.

...

پس از مدتی دوباره به دیدار شما شتافتم. مدتی که همه اش به گذران بیماری گذشت. برایم سخت بود نیامدن. انگار ته دلم یه چیزی کم بود وقتی که از خانه ی دیجیتالی ام به دور بودم. و حالا و بعد از مدتها آمده ام تا دیداری تازه کنم و شاید انسانی دیگر باشم.
خواستم روایت ها را تا بی نهایت ادامه دهم اما... شاید به خاطر اینکه دیگر جای غصه خوردن نیست. از این همه سختی و دورویی به ستوه آمده ام اما چاره ای نیست. من که توان فرار ندارم پس باید بمانم و بسازم. اما به تو قول می دهم که همرنگ جماعت نشوم و همانی باشم که بودم. منتظر یک روزنه ی امید و بعدش فرار بزرگ...