اندرز گویه هایی از " نیچه " :

+ قدرت خواهی بشر و نه میل به شناخت اولین عامل برای گرایش او به فلسفه بوده است .

+ کسی که آرمان نداشته باشد کمتر لاابالی ست تا کسی که راه رسیدن به آرمانش را نمی داند .

+ مردان بزرگ فقط آرمان های خود را نمایش داده اند .

+ سیاستمدار انسان‌ها را به دو دسته تقسیم می‌کند: ابزار و  دشمن. یعنی فقط یک طبقه را می‌شناسند و آن هم دشمن است .

+ بدترین خوانندگان کتاب آنانی اند که چون «سربازان غارتگر» عمل می کنند، یعنی از هر جا که دستشان برسد تکه یی بر می دارند .

+ پاکی نفس جدایی می آورد .

+ اجحاف نکردن و آسیب نرساندن به دیگران برای رسیدن به برابری ریشه و بنیاد جامعه است ولی این خواست نفی زندگی ست چون زندگی بهره کشیدن از دیگران است که ناتوان ترند .

+ ایرانیان راستگوترین و راست تیرانداز ترین قوم تاریخ اند .

+ خیر نباید همگانی باشد وگرنه دیگر خیر نیست زیرا چیزهای همگانی ارزشی ندارند .

+ چهار فضیلت انسان والا عبارت است از : دلیری ، درون بینی ، همدلی و تنهایی  که گرایش به آنها سبب پاکی می شود .

+  آنچه آدمی را والا می کند مدت احساس های والا در اوست نه شدت آن احساس ها .

+ آنچه والا بودن یک فرد را ثابت می کند کرده های او نیست چون بیخ و بن آنها معلوم نیست و معانی مختلفی دارند ، والایی در ایمان به هدف و آرمان است .

+ دانستن و از مسئولیت فروگذار نکردن و آن را به دیگران محول نکردن از نشانه های والا بودن است .

+ کسی که دلش را به بند بکشد جانش را آزاد کرده است .

+ کسی که جنگجوست باید همواره در حال جنگ باشد چون زمان صلح با خودش درگیر خواهد شد !

+ عشق فریبنده و ویرانگر است، نه نجات بخش .

+ نمی توان همساز طبیعت بودن را یک اصل اخلاقی دانست. زیرا  طبیعت بی رحم است و اگر آدمی بخواهد مطابق با طبیعت زندگی کند باید بی رحم باشد .

+ انسان های آزاده دل شکسته و پر غرور ، خود را از تیررس نگاه دیگران پنهان می کنند .

+ بلند پروازی من آنست که در ده جمله چیزی را بگویم که کسی دیگر در یک کتاب می گوید .

+ عرصه عمل برای ابر انسان بی کرانه است .

+ جرم این است که ندانیم زندگی خیلی ساده تر از اینهاست که ما فکر می کنیم .

+ فروپاشی و زوال هر فرهنگ یا  هر شخص هنگامی رخ می دهد که کشش به سوی نیرومندی رنگ بازد و چیز دیگری بر این کشش اولویت یابد ، ولو این جایگزین خرد ، دانش و هنر باشد .

+ هزار تلاش انسان به اندازه یک تقدیر کارساز نیست .

با رنج عمیق درون ، آدمی از دیگران جدا می شود و والا می گردد.

- فریدریش نیچه -

مستانه سرایی های دیونیزوسی*

* تنها این دو، تو را از جمله ی رنج ها می رهاند ؛
( اکنون برگزین!) :
مرگ زود هنگام
یا عشق طولانی .

* همه چیز را نثار کردم
همه ی دار و ندارم را ؛
پس پشت چیزی نیست
جز تو! ای امید گرامی !

* تو نبودی که بتان را فرو افکندی
که بت پرستان را فرو افکندی
جسارتت بود .

* شکستنی ای ؟
پس از دسترس اطفال دور بمان !
زندگی کودک
شکستن است .

* سطحی زرین باش
اشیاء خود را
با نوشته ای زرین
بر تو، می نگارند .

 *هر آنچه نداری و بدان نیاز مندی لاجرم بر می گیری ؛
از اینرو من خاطری خوش بر گرفتم .

* پیش رو را بنگر !
پس را منگر !
آن هنگام که ره استدلال می پویی
نابود می شوی .

* دوست تان می دارم؟...
از آنسان که سواری اسبش را ؛
چون او را به مقصد می رساند .

* در جنگ
فریفتن
همه چیز است .
زره پنهان من
پوست روباهی ست .

* تنهایی
کاشته نمی شود؛ می رسد...
و از اینرو ( همچنان )
باید
خورشید، تنها دلداده ات باشد .

* در نهان سوخت
نه از باورش
بلکه از جسارتی که دیگر
نمی یافت
برای بی باوری .

* خیلی کنجکاوی ؟
می توانی به کنج ها بنگری ؟
برای چنین نگریستن
چشمانی بایدت
در پس سر !

* چندی پیروی خود می کرد
چندی ملول از خود شد
چندی ست راه های نرفته را می جوید
و تازگی ها، باز هم
شیفته ی نرفته ها شده !

* من آنم که سوگند ها
به او سوگند می خورند ؛
سوگندم دهید به همین .

* من تنها یک سخن پردازم ؛
چه ها بر می آید از سخن !
چه ها بر می آید از من !

* چشم های آرام
به ندرت دوست می دارند .
اما وقتی عاشق می شوند
آذرخشی از آن ها
بر می جهد
هم چنانکه از گنج های طلا
آنجا که اژدهایی از حریم عشق
پاسداری می کند.

 

شریف ترین فضیلت - در نخستین عصر والای انسانیت،دلیری در شمار برجسته ترین فضایل است؛ در دومین اش،دادگری؛ در سومین آن؛ میانه روی ؛ در چهارمین، فرزانگی.

- فریدریش نیچه -