اولین عشق من این داستان، واقعی و سرگذشت خود من می باشد. خوشحال می شوم که تا پایان مرا همراهی کنید... سال پنجم ابتدایی بودم. توی مدرسه ای اون پایینای شهر. مدرسه ای که الان دیگه مدرسه نیست. تازه 11 سالم شده بود. باید بگم که خیلی هم درسخون بودم. شاگرد اول مدرسه بودم. مبصر هم بودم. همون سال تو مسابقات خط اول شدم، در نقاشی هم سوم. یادمه یه بار ریاضی 18.5 شدم والدینم رو خواستن برای دلیل افت تحصیلیم. کلاس چهارم که بودم معلمای کلاس پنجمیا منو صدا می کردن که برم مسائل ریاضی اونا رو حل کنم. البته از این بچه خرخونا و خشکا نبودم.اینا رو نوشتم که بدونین معروفیتم فقط برای درس نبود. برای امتحانات ثلث دوم معلممون ( که خیلی دوستش داشتم و هنوزم دارم ) کلاسهای تقویتی گذاشت برای بچه هایی که درسشون ضعیف بود. ما صبحی بودیم و مدرسمون فقط یه شیفته بود. کلاسهای تقویتی هم بعد از ظهرها تشکیل می شد.بدون هزینه هم بود. با اینکه درسم خوب بود اما منم شرکت می کردم. معلم خیلی دلسوزی داشتیم. از وقت و زندگی و جوونیش میزد تا بچه ها موفق باشن. اما جالبه که روز اول که کلاس تشکیل شد فقط 6 نفر از کلاس 30 نفریمون اومده بودن. اونم همه درسخونا!! وقتی معلم مارو دید، یکه خورد. ما که همه چیز رو بلد بودیم؛ پس یه نیم ساعتی مرور کردیم و کلاس رو تعطیل کرد. بچه ها پیشنهاد کردن که بریم حیاط و فوتبال بازی کنیم. آخه همه عاشق فوتبال بودیم. معلممون هم قبول کرد و رفتیم. دروازه ها رو جوری گذاشتیم که من رو به ساختمون مدرسه بودم. بازی شروع شد. چند دقیقه ای نگذشته بود که احساس کردم یه نفر از توی یکی از کلاسا هی میاد جلوی پنجره و کمی نگاه می کنه و می ره. دیگه حواسم به بازی نبود. می خواستم ببینم که کیه. توی یه لحظه که اومد جلوی پنجره دیدمش. دختر بابای مدرسه بود. یه پیراهن تقریبا گشاد قرمز رنگ پوشیده بود. سال دومی بود که اومده بودن توی این مدرسه. مدرسه ی بزرگی داشتیم. اونا هم یه قسمت رو گرفته بودن و خانوادگی توش زندگی می کردن. من بارها اونو دیده بودم؛ اما همیشه روم رو برمی گردوندم. 2-3 سالی از ما بزرگتر بود. با قد کمی بلند نسبت به سنش و صورت سفید و زیبا و موهای تیره و با عینک.
ادامه مطلب... |
 ------------------------ من مهدی هستم، به نام مستعار " مه دی " . متولد آبان ماه 1359 در تهران. دانش آموخته ی رشته مکانیک گرایش طراحی جامدات. ____________________ این ورقهای سفید هراس و تشویش به دلم می اندازد. نکند چیزهایی را بنویسم آنقدر مقدس و پنهانی که هرگز نباید خوانده شود و به قول او به ابتذال گفتن آلوده. نکند از چیزهایی که باید، غفلت کنم. نکند بنویسم آنچه را که صفحه از دل به کشیدنش شرم کند. نکند روزی به جرم بد قلمی روانه ی دوزخ شوم. نکند پایان نوشتنم، آخر زنده بودنم شود که آنجور نبودن هراس و تشویش به دلم می اندازد. و دوستی گفت: نباید اینگونه نوشت. بنویس آنطور که سازنده باشد و... اصلا از اول هم قرار بر همین بود. نمی دانم چطور اینجا هم توبره ی دلواپسی هایم شد. دارم فکر می کنم... چگونه می تواند پنجره، حتی روزنی باشد برای نگاه های مشتاق امید... و البته جستجوگر؟ خیلی ها به من یاد دادند چطور ببینم، چه بخوانم و چه طور رفتار کنم! اما هیچ کس نگفت چه بنویس...! همیشه همانی را نوشتم که قلمم خواست در یک لحظه ی بدون پیش بینی. هر شب منتظر همان لحظه ام که از قلمم وصفی جاری شود و گرنه مرا با دیوار توفیری نیست. __________________ از تو عزیز ارجمند متشکرم که کلبه ی تنهایی مرا برای خواندن انتخاب کردی. بدان با هر پیغامی که برایم می گذاری تحمل زندگی برای آسانتر می شود. 
powered by BLOGFA.COM |