| تبليغات | X |
ماشینش را آن سوی خیابان پارک کرده و از شیشه ی اتومبیل زل زده است به صف خانم هایی که در این سمت خیابان منتظر اتوبوس شرکت واحد ایستاده اند. صدای پخش ماشینش را آنقدر بالا برده است که تا 2 خیابان آنطرف تر هم شنیده می شود.چند تایی از دخترها چشمشان را از حیا می دوزند به آسفالت خیابان و آنهایی هم که دبیرستانی و دانشجو هستند، با کتابها و جزوه هایشان ور می روند و می خواهند از افسون صدا دور باشند. البته فقط صدا هم نیست، پسر شکل و شمایل دلفریبی دارد و زیباییش را ماشین مدل بالایش دو برابر کرده. بوی ادکلن خارجی اش هم دارد انگار کم کم از میان دود و گازوییلی که فضای بین 2 سمت خیابان را پر کرده، عبور می کند و می رسد تا زیر بینی آنهایی که سر و گوششان می جنبد. دو سه تایی از دخترها روسری شان را کمی عقب و عقب تر می دهند و چند تاری از موهایشان را روی پیشانی شان پریشان می کنند. پسر هم انگار مردد است، نمی داند منتظر بایستد یا برود. تکلیفش با پیرزن های ایستاده در صف کاملا مشخص است؛ آنها که حالا با چشم های کم سویشان متوجه قضیه شده اند، دارند از دست دوره ی آخرالزمان به خدا پناه می برند و شیطان را هم با صدای بلند لعنت می فرستند. اما صدای آنها در این دوران مثل بوی ادکلن پسر، گیرایی ندارد... آن دو سه تا دختر هم آدامس هایشان را به طور ویژه ای می جوند. در صف آقایان چند تایی پسر جوان هست و چند تا پیرمرد. پیرمردها دارند جریان صحنه را موشکافانه تعقیب می کنند، شاید هم در دلشان دارند می گویند که جوانی کجایی که یادت بخیر! پسرهای جوان هم موضع بی طرفانه ای گرفته اند. پسر چندتایی بوق می زند و دخترها بدون آنکه او را نگاه کنند آدامس هایشان را با شدت بیشتری می جوند... صدای برخورد دندانهایشان کم کم شنیده می شود. انگار دارند از دست پسر دست و پا چلفتی حرص می خورند و دندان قروچه می روند. شاید دوست داشتند که پسر عوض آنکه آن سوی خیابان باشد، همین طرف می ایستاد تا آنها مجبور نشوند مقابل چشمان منتظر دیگران و نگاه غضب آلود آن دو رقیب دیگر، بروند آن سوی خیابان و دستگیره ی در کناری راننده را فشار بدهند و بنشینند کنارش و پسر هم گاز بدهد و بروند. پسر چند تایی بوق می زند؛ آرام و کشدار و نازدار... آنهایی که از خجالت یا پرهیز سرشان را برده بودند داخل کتاب، یک لحظه سر بر می دارند و به مسیری نگاه می کنند که قرار است اتوبوس از آنجا بیاید. پسرهای جوان هم هنوز موضع بی طرفانه شان را حفظ کرده اند. شاید دارند پیش خودشان می گویند دارندگی است و برازندگی... می گویند می تواند، هم پولش را دارد و هم جراتش را، آن هم وسط خیابان، وقت غروب... شیرینی آدامس دخترها دیگر دارد تمام می شود و حوصله شان هم. عقل سلیمشان! دیگر دارد تصمیم می گیرد که فرصت را از دست ندهند. سرهایشان را حالا دارند آرام آرام و درجه درجه رو به پسر و نگاهش می چرخانند. نگاه یکیشان زودتر در نگاه پسر جفت می شود، همانی که موهای روی پیشانیش آشفته تر است و آدامسش را آهنگین تر می جود. آهسته آهسته عرض خیابان را طی می کند و دستش را روی دستگیره ی ماشین پسر می گذارد و... پنجره را می بندم. هیچ یک از جزئیاتش برایم مهم نیست به جز دختران کم سن و سال دبیرستانی که شاهد این ماجرا بودند. شاید زنگ چهارم کلاس درسشان بود! و چیزهایی را آموختند که نباید!... - مه دی - 
نگاه شیطانیت چه ریشه دوانده در صفحه ی سپید دلم... از من دور شو! گر چه شب تیره است و آینده مبهم اما چه باک! اکنون تو با نگاهت صفحه ی شسته شده دلم را به چالش کشیده ای اما دیگر دلم حتی با طوفانی هم نمی لرزد چه رسد به نگاهی؛ آمدی اما بسیار دیرتر از زمانی که باید... تو آمدی اما زمانی که من تمام شدم. - مه دی - مدتی است که حجم صدای آخوندها و مسلمین حکومتی بطور بی سابقه ای افزایش یافته است. حداقل از هفت کانال تلویزیون که من به اجمال و پراکنده در آن ها چرخ می زنم، خزعبلات و یاوه های مذهبی به صورت شبانه روزی و بدون وقفه منتشر می شود. مردک عجوزه ای شبیه به حاجی بازاری های جمعیت های مؤتلفه را که کارشناس شیطان شناسی می خوانند به میزگردی دعوت می کنند و مجری برنامه از ویی درباره ی ویژگی های شیطان و مصداق های آن در روزگار ما سؤال می کند. او نیز مانند مومیایی گریخته از دفینه های اعصار جن و جادو، همه نفرت و کینه انباشته در وجودش را از مردمان جهان متمدن و آزاد اروپا و آمریکا، از دموکراسی های بزرگ، مثل شیرآبه ای از چرک و خون به بیرون ترشح می کند. مسلمانان حکومتی، تخیلات بی مأخذ و بیمارگونه درباره خدا و بهشت و جهنم و امام زمان و دنیای پس از مرگ و قیامت و محشر و هزارهزار مزخرفی را که از مغز آخوندهای شیاد و شارلاتان تراوش کرده، به خورد ملت می دهند؛ گویا در زندگی بشر هیچ موضوع و مضمون و حرف و صحبت و دلبستگی و دلمشغولی دیگری وجود ندارد. گویا انسان به این دنیا آمده است که از صبح تا شب و در تمامی عمر خود، نامربوط ترین افکار و سخن های برآمده از اذهان موهوم پرست و یاوه گو را بگوید و بشنود. حسین الهی قمشه ای یکی دیگر از اسلام فروشان رژیم اسلامی است که در تلویزیون برنامه های مکرر دارد. او مغز و ذهن یک تیپ و گروه دیگری از جامعه را نشانه گرفته است. پای منبر وی غالباً نوکیسه های مسلمانند که از محل نوکری برای رژیم اسلامی سهم قلیلی از غارت مقدس نصیب برده و با تحصیل از نوع سهمیه ای از دانشگاههای اسلامی مدرکی هم ابتیاع کرده اند و یا مدرک حوزه ای ایشان را معادل دانشگاهی زده اند. قشری که تصور می کنند خیلی باسواد و هنرمند و مدرن می باشند، به آخر تمدن و اوج دانش و پیشرفت و تکنولوژی دست یافته اند، تکلیف جهان و هستی و حیاط را با دانش و فلسفه عمیق خود روشن کرده اند و اکنون نادم و پشیمان و دلزده از زندگی ماشینی و فرهنگ غربی با بازگشت به خویشتن خویش و در دامن عرفان و سنت های اسلامی یعنی در واقع زیرعبای آخوند، جمع شده اند تا با اداهای صدمن یک غاز پسامدرنی به آرامش روحانی برسند. به کجا می رویم؟ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پی نوشت: بعد از اینکه این مطلب را نوشتم و در وبلاگم قرار دادم می دانستم که حتما نظرهای گوناگونی راجب به مطلبم نوشته خواهد شد اما هیچ ابایی از کاری که کردم ندارم. لازم دیدم که برای روشن تر شدن افکار خوانندگان پی نوشتی را به مطلبم بیافزایم. 1. من دشمن هیچ دین و مرام و منشی نیستم. من خودم هم مسلمانم اما مسلمانی از گونه ی اقلیتی که برای پذیرش دین و باورهای مذهبی دلیل و برهان می خواهم.نه اینکه چشم و گوش بسته تمام باورهای عامیانه دینی را باور کنم و دم برنیارم به امید زندگی بهتر در دنیای آخرت و از دست دادن این دنیا و نعمات آن و سختی کشیدن و به خود سختی دادن. 2. باور من بر این است که تلویزیون، این رسانه ی قدرتمند چرا باید تمامی توجه و نیروی خود را صرف مسایلی کند که هیچ ثمری در زندگی حال ما ندارد. من مشکلی با نماز و ... ندارم.خودم هم نماز می خوانم اما احساسم بر این است که تمامی این حرکات برای منحرف کردن ذهن مردم از مسایل جاری زندگی است. طوری که تنها دلیلش محکمتر کردن پایه های این حکومت به ظاهر اسلامی ست. چرا خودمان را گول می زنیم. آیا این همان حکومت مورد نظر علی است؟ آیا عدل اسلامی در این کشور برقرار است؟ 3. من عاشق مسلمانان راستینم . مرام و منش و کردارشان به حق الهی ست. می شود حتی چشم بسته هم بهشان اعتماد کرد اما مگر در زمین حال چند نفر اینگونه باقی مانده اند؟ 4. اگر من به بیراهه می روم باکی نیست چون قدم در راه شناخت دین و خدایی گذاشته ام که چیزی درباره اش نمی دانم اما مکاشفه ام را شروع کردم و مطمئن هستم که میرسم به نتیجه ای که روح جویانده ی حقیقت و راستی مرا آرام بخشد. آنگاه دوباره به نزد خدایی باز خواهم گشت که این بار می شناسمش. نه بوسیله ی فرستاده و واسطه و... به وسیله درک و حس خودم. 5. به راستی چه دلیلی دارد که انسان بوسیله ی تقلید خدایش را بشناسد؟ آیا مسلمانی فقط به نماز خواندن است و مسجد رفتن؟ آیا به ریش است و امامه؟ آیا به رفتن به مجالس عزاداری است و گریه و زاری برای انسانهایی که برای هدفشان و تصمیم راسخشان به شهادت رسیده اند؟ آیا به ظاهر سازی و ... است؟ به خداوندی خدا قسم که ظاهر سازان دشمنان اصلی اسلام نابی هستند که حتی گوشه ای از آن در مملکت ما جاری نیست. همه جا را فساد در بر گرفته. از بانکها و موسسات مالی بگیر تا ادارات و شوراها و آحاد مردم. به هر جا که دقیق می شوی بوی گندابی از انتهایش بیرون می زند. همه اش شده ظاهر سازی. هدف فقط منحرف کردن ذهن مردمی است که اقتصاد یکی یکی دارد دمار از روزگارشان در می آورد. کسی که ماهیانه نمی تواند یک کیلو گوشت برای خانواده اش به خانه ببرد آیا نماز جمعه و مردم فلسطین و ... اهمیتی دارد. روزی صدبار هم نفرینشان می کند و فحش می دهد و ... چرا باید اینگونه باشد؟ چرا مردم ما با این همه نعمت های خدادادی باید اینقدر بدبخت و توسری خور باشند؟ کسی را می شناسم که با ماهی پانزده هزار تومان زندگی می چرخاند. بیایید واقع بین تر باشیم. بهشت و جهنم ما همین دنیاست. چرا باید مردم اروپا اینقدر در رفاه باشند و ما... آنها هم دین دارند.آنها هم عیسی دارند اما چرا آنها آنطور و ما اینطور؟ مگر اسلام دین برتر نیست پس چرا طرفدارانش در همه جای دنیا اینقدر بدبختند؟ از ایران و عراق و پاکستان و افغانستان و سوریه و .. بگیر تا کشورهای بدبخت تر مسلمان آفریقایی. مگر اسلام دین نجات و آزادی و برتر نیست؟ اینگونه؟... 6. خوب سناریویی برای این ملت نوشته اند. تا بیای حرف بزنی حرف اسلام و محمد و فاطمه و حسین و ... را پیش می کشند. بگذریم از 1400 سال پیش. بیایید فکر کنیم چه کاری می توانیم انجام دهیم برای سرافرازی این ملت. نه اینکه هر ایده و فکر و جنبشی را به نام مخالفت با اسلام و ولایت فقیه و ... از نطفه خفه کنیم.دلم به حال اسلامی می سوزد که افراد از خدا بی خبری آنرا دستاویز عمل های شنیع خود قرار داده اند. به نام اسلام هر کاری که می خواهند می کنند و کسی جلودارشان نیست. ایران عزیزمان را بین خود تقسیم کرده اند و هر کس گوشه ای را برداشته. یکی تجارت قند و شکر، یکی انحصار واردات، یکی مسکن و ...
خدای عزیز و مهربان می دانی که من وجودت را قبول دارم اما عدالتت را در این سرزمین زیبای اندود شده از فساد اجرا کن. هدایتمان کن که در مسیر تو راه برداریم، نه در مسیر اسلام ساختگی و ستمگر حاکم. خدایا کمکمان کن که با نور قلبمان و از درونمان به تو برسیم تا دیگر نیازی به فرستاده و کتاب و مبلغان و ... نداشته باشیم. خدایا حق همنسلان من سوختن در آتش برافروخته ی این حکومت نیست. خدایا آزادی و شرف را به این ملت باز گردان.
بوی تعطیلی وبلاگم را استشمام می کنم. اشکالی ندارد بگذار تمام نوشته های این پانزده ماهم به باد برود اما تو ای دوست من، مرا فراموش نکن اگر من نابگاه از کنارت رفتم. من به باوری رسیده ام که خود را فدای سرزمینم کنم و بگذرم از لذت های زودگذر این دنیا. آخر اینجا نشستن دوامی ندارد، زندگانی فرصتی کوتاست... مرا اسلام ستیز ندانید. مرا دلسوز سرزمین و غمخوار ضعیفان کشورم بدانید. 
عجب رسمیه رسم زمونه قصه ی برگ و باد خزونه کجاست اون کوچه چی شد اون خونه می رن آدما از اونا فقط - بندر انزلی ۱۳۷۸
من پسری هستم از دیار افتخار آفرینان پارسی؛ اما خسته از دوستان بی وفا، دلشکسته از عشق های پر جفا، مغلوب ظلم های بی روا، تشنه ی محبت های بجا، اندوهدار انسان های بینوا، همیشه تنها و بی صدا، بریده از نامردیهای این دنیا، که این ها همه طاقتم را به طاق رسانده اند. در جایی خواندم " دنیا فقط بدون عشق و محبت ، ناچیز و بی ارزش می شود. " اما من که به همه عشق ورزیدم، به همه محبت کردم، با همه صادق بودم پس چرا بازهم دنیا بی ارزش و ناچیز شد؟ چرا کسی با من آنگونه نیست که باور کنم هنوز زنده ام و هنوز نفس می کشم... چرا این دنیا اینگونه به پیش می رود؟ چرا همه چیز تیره و تار است و ساختگی؟ چرا تنهایی هایم توبره دلواپسی هایم شده است؟ امیر المومنین فرموده است: " دنیا دو روز است: نیمی بر خلاف تو، مایوس نباش. ونیمی موافق با تو، مغرور نباش." و تمام ترس من اینست که این زندگی بی روح و بی احساس، نیمه ی خوش و موافق من بوده باشد. پس وای به حال من، اگر که نیمه ی تاریک هنوز فرا نرسیده باشد. دیگر گذشت آن زمانی که صفای دل ملاک بود. مرد آن زمانی که زندگیها ساده بودند و سرشار از فداکاری. رفت آن زمانی که رهگذر، با محبت جواب سلامت را می داد... ما فنا شدیم ای دوستان. براستی چه بر سر فرهنگ و تمدن و ملت ما آمد؟ پس کجاست آن شکوه و جلال هخامنشی؟ کجا هستند رستم و سهراب و فردوسی؟ عشق های اساطیری لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد، ویس و رامین؟ کجاست ایران، سرزمین پاک مردان و زنان دلاور، دیار قدرت و فر ؟ دیریست که خوبان یکایک می روند. آیا در این زمانه کسی زاده خواهد شد که بشکند این طاغوت اسلام وار را؟ بیم آن دارم که ما را دیگر توان مقاومت نباشد. بیم تجزیه دارم، تجزیه روح و روانمان. . به خیابان می روم. عروسک های بزک کرده ای را می بینم که تشنه یک اشاره اند تا با ترازوی ملاک خویش او را بسنجند تا ببینند چقدر می ارزد؟ تا با بخشش ناز و کرشمه ای ، جیب پر کنند و بعد از مدتی... . بگذریم. زندگی بالا و پایین بسیار دارد و فریاد من هم فریادی است در نطفه خفه شده. نه فقط فریاد من، فریاد تمام کسانی که قلبشان برای این مرز و بوم می تپد. ای عزیز به جز تپش چه کاری از دست من و تو ساخته است؟ عزیزی برایم نوشت که چرا از خود نمی نویسی؟ چرا همش داستان و... این هم از خود نوشتن. قلمم اینقدر تلخ و اندوهناک است که ترجیح می دهم روان و خاطر خوانندگان عزیزم را نیازارم. گویا عکس های معناگرایی که در وبلاگم کار کردم مورد توجه بینندگان قرار گرفته، پس از این به بعد بیشتر از این نوع مطالب استفاده می کنم و برداشت های خودم را از اونها برایتان می نویسم. خوشحال می شوم که شما هم نظرات خود را راجب به آنها بیان کنید. بیایید با هم مهربان باشیم. بیایید چشم هایمان را بشوییم و از منظر دیگری زندگی را ببینیم. من در این تنهایی - مه دی - |
 ------------------------ من مهدی هستم، به نام مستعار " مه دی " . متولد آبان ماه 1359 در تهران. دانش آموخته ی رشته مکانیک گرایش طراحی جامدات. ____________________ این ورقهای سفید هراس و تشویش به دلم می اندازد. نکند چیزهایی را بنویسم آنقدر مقدس و پنهانی که هرگز نباید خوانده شود و به قول او به ابتذال گفتن آلوده. نکند از چیزهایی که باید، غفلت کنم. نکند بنویسم آنچه را که صفحه از دل به کشیدنش شرم کند. نکند روزی به جرم بد قلمی روانه ی دوزخ شوم. نکند پایان نوشتنم، آخر زنده بودنم شود که آنجور نبودن هراس و تشویش به دلم می اندازد. و دوستی گفت: نباید اینگونه نوشت. بنویس آنطور که سازنده باشد و... اصلا از اول هم قرار بر همین بود. نمی دانم چطور اینجا هم توبره ی دلواپسی هایم شد. دارم فکر می کنم... چگونه می تواند پنجره، حتی روزنی باشد برای نگاه های مشتاق امید... و البته جستجوگر؟ خیلی ها به من یاد دادند چطور ببینم، چه بخوانم و چه طور رفتار کنم! اما هیچ کس نگفت چه بنویس...! همیشه همانی را نوشتم که قلمم خواست در یک لحظه ی بدون پیش بینی. هر شب منتظر همان لحظه ام که از قلمم وصفی جاری شود و گرنه مرا با دیوار توفیری نیست. __________________ از تو عزیز ارجمند متشکرم که کلبه ی تنهایی مرا برای خواندن انتخاب کردی. بدان با هر پیغامی که برایم می گذاری تحمل زندگی برای آسانتر می شود. 
powered by BLOGFA.COM |
