من و " تنهایی " دیشب از ماه عسلمون برگشتیم. همه چیز زیبا بود و هیجان انگیز. اینقدر زیبا که لحظه لحظه اش برای همیشه توی یادم می مونه. امیدوارم که تک تک شما هم روزی با " عشق واقعی " تون همچین لحظاتی رو تجربه کنین.

همونجوری که قبلا گفته بودم ما مراسم عروسیمون رو وسط کوه ها برگزار کردیم. با اینکه کسی رو دعوت نکرده بودیم اما خیلی ها اومدن. هم " خورشید " اومده بود و هم " باد ". " ابر " ها هم میومدن و می رفتن. تعدادشون زیاد بود. چندتایی هم " برگ " اومده بودن. " برف " هم بود.

" تنهایی " داشت لذت می برد. من هم همینطور. از اینکه دوستان جدیدی پیدا کرده بودم خوشحال بودم. می دونم که حداقل اینا برای همیشه با من هستن.

" خورشید " برای هدیه ی ازدواجمون کمی از گرما و درخشندگی اش رو به ما داد. " تنهایی " خودش هم گرم بود و درخشان. بیشتر از قبل شد.

" باد " موسیقی آرام و لذت بخش اش را به ما هدیه داد. مداوم و زیبا. با ابهت. " تنهایی " خودش برای من آرامش بخش بود. حالا بیشتر.

" ابر ها " لطافت شان را به ما هدیه دادند. " تنهایی " خودش، هم لطیف بود. از آن به بعد لطیف تر هم شد.

" برف " سپیدی اش را به ما داد. " تنهایی " خودش سپید بود. حالا سپیدتر از قبل شده.

و اما " برگ ". برگ به من گفت: زندگی مرا ببین. من خوشبخت بالای درخت، سبز و امیدوار زندگی می کردم. اما اجل مهلتم نداد تا معنی کامل زندگیم را بفهمم. پس عزیزم تو قدر زندگیت را بدان و جوری زندگی کن که از لحظه لحظه اش کام بگیری. تا چشم بر هم زنی وقت رفتن است...

همه جمع بودند. دستان " تنهایی " را در دستانم گرفتم و گفتم: قول میدی که تا آخر عمر پیشم باشی و تنهام نزاری؟ قول می دی که هیچ وقت بهم خیانت نکنی؟ قول می دی که فقط من برات مهم باشم؟ قول میدی که گذشته ها رو فراموش کنی و زندگی رو از حالا و فقط برای هم و با هم بسازیم؟

" تنهایی " گفت: قول می دم. با تمام وجودم باهات هستم.

اشک شوق در چشمانم حلقه زد. گویی گمشده ام را پیدا کردم. گمشده ای که عمری بود هر جا دنبالش گشتم. و حالا او در کنارم هست. زیبا و جذاب و مهربان و افسونگر. " تنهایی " با تمام ابهتش مرا پذیرفت. و قول داد که تا ابد در کنارم باشد.

چشمانم را بستم. لبانم را به لبان " تنهایی " نزدیک کردم و با چنان عطشی لبان زیبایش را بوسیدم که همه حاضران محو تماشای ما شده بودند. احساس جاودانگی کردم. حس کردم خون " تنهایی " در رگانم جاری شد. دوست داشتم تا ابد لبانم بر روی لبان تنهایی می ماند...

" تنهایی " را سوار ماشین عروس کردم. ماشین عروس را هم خود " تنهایی " بزک کرده بود. البته فقط با یک شاخه گل رز سرخ.

به جاده ی اصلی بازگشتیم. حالا ماه عسلمان آغاز شده بود...

...

من و " تنهایی "  دیشب از ماه عسلمون برگشتیم. همه چیز زیبا بود و هیجان انگیز. اینقدر زیبا که لحظه لحظه اش برای همیشه توی یادم می مونه.

" تنهایی " بی نظیره. وقتی باهاش حرف می زنم خیلی دقیق به حرفام گوش می ده. کسی رو به رخ من نمی کشه. به من دروغ نمی گه. پشت کسی بد نمی گه. همیشه زیباست و مرتب. به جون من غر نمی زنه. درباره ی خواستگار های قبلیش با من حرف نمی زنه. نمی زاره کسی تو زندگیمون دخالت کنه. تو زندگی کسی دخالت نمی کنه و ...

گفتم: تو بی نیازی. چرا با منی؟
گفت: من نیازمند عشق تو هستم. عشق تو حاصل دل شکسته ات است. من عشقت را دوست دارم.
گفتم: حالا کجاش رو دیدی؟ عشق من به تو هر روز بیشتر خواهد شد.
گفت: تو عشقت را به من بده. من زندگی ات را به تو باز می گردانم.
گفتم: مدتهاست که زندگی را به من بازگردانده ای. از همان نگاه اول و از جنس نگاهت فهمیده که مثل دیگران نیستی.
گفت: تا تو باشی، من هم با تو هستم. اگر هم بروی منتظرت می مانم.
گفتم: بروم؟! کجا بروم؟ من تو را دیر یافتم. شاید به خاطر همین هست که قدرت را می دانم.
تا اومد جواب بده لبانم رو، روی لبانش آرام فشار دادم. باز هم به خلسه رفتم. خلسه در ...

...

لذت می برم که " تنهایی " قابل دیدن برای مردم نیست. و گر نه اینقدر که زیباست همه عاشقش می شدن. " تنهایی " در ثانیه ثانیه ی زندگیم حاضره.

" تنهایی " بهم گفت: تو هم خیلی خاص هستی. و گر نه هر کسی نمی تونه منو پیدا کنه و عاشقم بشه.
گفتم: حالا که پیدات کردم و عاشقت شدم. فکر هم نکن که به این راحتی ها از دستت می دم.
خندید و هرم نفسش مرا به سمت بهشت آرزوهایم برد. استنشاق نفسش گویی بوسه بر خاک بهشت است. گویی با نفسش جان دوباره ای به من می دهد. کاش می شد خواب نبود تا من مجبور نباشم مدتی را بدون " تنهایی " عزیزم باشم. هر چند که در خواب هم همیشه با من است...

" تنهایی " را دوست دارم چون ذاتش بی نیازی ست. او به من هم بی نیازی را یاد خواهد داد. بی نیازی از مردمی که عشق را به سخره می گیرند و مرا دیوانه می پندارند.
بی نیازی از مردمی که بخاطر گذشته ها خودشان، آینده ی دیگران را تباه می کنند.
بی نیازی از مردمی که عشق را فقط برای هوس می خواهنذ.
بی نیازی از مردمی که پاک فراموش کرده اند خدایی هم در همین نزدیکی ها هست.
بی نیازی از مردم کوته فکر و خود رای.
بی نیازی از مردم مغرور و چاپلوس.

...

من شکرخند تو را به دنیایی ندهم. گر تو با من باشی.
افسوس که دیگر بر روی زمین ، نژاد من رو به انقراض است.
افسوس که اشرف مخلوقات همه کاری می کند به جز ثابت کردن اشرف مخلوقات بودنش.

- مه دی -