همین چند روز پیش بود که وارد آخرین سال از دهه ی سوم زندگیم شدم. هنوز باورم نشده که کم کم دارم وارد سی سالگی می شم. زندگی همون روال طبیعیش رو طی می کنه. شبها که تا ساعت سه و چهار بیدارم. کتاب می خونم و یا فیلم می بینم و یا کارای شرکت رو انجام می دم. نزدیک 4 می خوابم و ساعت 11 صبح هم بلند می شم. یه کمی خودمو سرگرم می کنم تا ناهار بشه. ناهار رو می خورم و می رم سرکارم. شب ساعت 10 هم برمی گردم خونه. شام می خورم و ...
بعضی وقتها هم اگه حالشو داشته باشم صبح بیدار می شم و ماشین رو بر میدارم و می زنم به کوه و دشت و بیابون و ... تنهای تنها. دیگه کم کم این تنهایی داره قسمتی از وجودم می شه. شایدم شده . همیشه هراسم از این نوع زندگی بود اما با همه ی تلاشم من هم غرق این زندگی و روز مرگی شدم. دیگه موسیقی مثل گذشته ها به من حس نمیده. دیگه نمی تونم با کتابای نیچه ارتباط برقرار کنم. دیگه از دوستام خسته شدم. دیگه رانندگی هم لذتش رو از دست داده. می دونم که محتاج یه هوای تازه هستم. محتاج یه اتفاق بزرگ که به زندگیم رنگ و جلا بده اما اون اتفاق هرگز پیش نمیاد. خواستم عاشق باشم و عاشق بمونم اما با امتحان چند باره ی اون باور شده که عشق و عاشقی این دوره فقط حرفه. دیگه از کسانی که از همون روز اول می گن " دوست دارم " بیزارم. نمی خوام کسی رو محکوم کنم . چه فایده ای داره؟ اما من نمی تونم مزه ی یک عشق واقعی رو احساس کنم. همیشه یه جای کار می لنگه. شاید هم ایراد از من باشه اما براستی پیدا کردن کسی که حرف آدم رو بفهمه اینقدر سخته؟
نمی دونم...

اون زندگی ای که من دنبالشم اینا نیست. دیگه عشقها اون عشق های قدیمی نیست. دیگه برقی تو نگاه ها نمی بینم. دیگه به غریبه ای لبخند نمی زنم.  دارم پا میزارم توی دنیای بزرگترها. هرچند که خودم دوست ندارم. یا باید با این وضع مقابله کنم و پشت پا بزنم به هر چیزی که هست و نیست و یا تن بدم به این روال مبهم زنده بودن. آیا راه رو اشتباه رفتم؟ شاید هم رفتم. نمی دونم... اما اینو می دونم که این حالت توی زندگی هر انسانی یکبار رخ می ده. دیر و زود داره اما حتما هست.
دیگه اعتمادی به آدما ندارم. نمی گم می خوام سنگدل بشم چون راستش نمی تونم اما می خوام از این به بعد فقط خودم برای خودم مهم باشم. فقط به فکر خودم باشم. سالهای زیبای جوانی رو به پای کسانی گذاشتم که ذره ای معنای " دوست داشتن " رو نمی فهمیدن. بارها این دل شکست و ذره ذره شد اما بازهم به زندگی ادامه داد. حالا دیگه توانی نمونده برای دوباره به پا خواستن. دیگه زندگی با تمام زیباییهاش برای من تموم شده. می خوام کسی باشم که تا حالا نبودم. شاید من اشتباه می کنم. وقتی که عزیز ترین کسانت طردت می کنند دیگه " عشق " معنایی نداره...

نفسم سرد شده. ضربان قلبم کند شده. لحظه های آخر زندگی ست. عرق سرد مرگ آرزوها را بر روی پیشانی ام حس می کنم. تو، می دانی که حرف دلم چیست. من می میرم اما تو زندگی کن. تو زنده بودن رو حس کن. به جای هردوی ما نفس بکش و لذت ببر.

دیشب حنا بندونم بود. بعد از مدتها گشت و گذار بالاخره معشوقم رو پیدا کردم و تصمیم گرفتم باهاش ازدواج کنم. اون موافق بود. منم که بر اثر تجربه پیداش کردم حالا قدرشو می دونم. این دیگه از اون عشقای بی وفا نیست. می دونم که خیانت تو کارش نیست. می دونم که وفاداره به من. می دونم که فقط مال خودمه. می دونم که منو برای خودم می خواد نه چیز دیگه. اسمش " تنهاییه " ...

آره، دیشب حنابندونم بود. با تنهایی عقد کردم. برق وفاداری رو توی چشماش خوندم. چقدر زیباست که بدونی طرفت تا آخر عمر پیشت می مونه.
فردا ازدواج می کنیم. نمی دونی چه شور و شعفی توی دلم برپاست. قراره من و " تنهایی " بریم یه جای خلوت اون وسطای کوه و ازداجمون رو جشن بگیریم.
" تنهایی " خیلی مهربونه. بار اولی که ازش خواستگاری کردم بهم جواب مثبت داد. تازه مهریه و شیربها هم ازم نخواست. منم گفتم نمی خواد جهیزیه آماده کنی. بزار عروسی کنیم بعدا خودمون همه چیز رو با سلیقه ی خودمون می خریم. اونم قبول کرد. " تنهایی " خیلی مهربونه. هیچ وقت با من مخالف نیست. همیشه به من لبخند می زنه. " تنهایی " تنها کسیه که لبخندش رو باور می کنم.

منو ببخشین. باید برم استراحت کنم. فردا روز بزرگیه. دوست داشتم که همتون رو به جشن عروسیم دعوت کنم اما می دونم که شماها نمیاین. فقط برام دعا کنین. دعا کنین که منو و " تنهایی " عزیزم خوشبخت بشیم...

بعد از ماه عسل بازم میام پیشتون...