تو همون نور مقدس توی تاریکی مطلق
تو یه آشنای قدیمی مثل آبی نگاهی
پاک مثل بچه هایی
چه منزهی چه روشن، مثل شب بو مثل شبنم

تو طراوت یه دختر، دختر یک زن کولی
که توی قاب قدیمی، جای پاش مونده رو قالی

تویی از نژاد خورشید، آخر اصالت شب
تو نجیبی مثل دریا، مثل رویا واسه فردا

من اما،
از جنس طوفان با یه دنیا بی قراری
بی توجه بی تفاوت، بی نیاز و بی تکلف
شور و حال من عجیبه مثل ساحل واسه قایق
مثل رفتن به نهایت، گم شدن در پس سایه

می زنم به کوه و دریا دنبال نشونی اما،
بی امید بر می گردم، جای پات مونده رو ابرا.

- مه دی -

خدا خر را آفرید….
و به او گفت: تو بار خواهی برد، از زمانی که تابش آفتاب آغاز می شود تا زمانی که تاریکی شب سر می رسد. و همواره بر پشت تو باری سنگین خواهد بود. و تو علف خواهی خورد و از عقل بی بهره خواهی بود و پنجاه سال عمر خواهی کرد و تو یک خر خواهی بود.

خر به خداوند پاسخ داد: خداوندا! من می خواهم خر باشم، اما پنجاه سال برای خری همچون من عمری طولانی است. پس کاری کن فقط بیست سال زندگی کنم.

و خداوند آرزوی خر را برآورده کرد.

*
و خدا سگ را آفرید
و به او گفت: تو نگهبان خانه انسان خواهی بود و بهترین دوست و وفادارترین یار انسان خواهی شد. تو غذایی را که به تو می دهند خواهی خورد و سی سال زندگی خواهی کرد. تو یک سگ خواهی بود.

سگ به خداوند پاسخ داد: خداوندا! سی سال زندگی عمری طولانی است. کاری کن من فقط پانزده سال عمر کنم.

و خداوند آرزوی سگ را برآورد.

*
و خدا میمون را آفرید
و به او گفت: و تو از این سو به آن سو و از این شاخه به آن شاخه خواهی پرید و برای سرگرم کردن دیگران کارهای جالب انجام خواهی داد و بیست سال عمر خواهی کرد. و یک میمون خواهی بود.

میمون به خداوند پاسخ داد: بیست سال عمری طولانی است، من می خواهم ده سال عمر کنم.

و خداوند آرزوی میمون را برآورده کرد.

*
و سرانجام خداوند انسان را آفرید
و به او گفت: تو انسان هستی. تنها مخلوق هوشمند روی تمام سطح کره زمین. تو می توانی از هوش خودت استفاده کنی و سروری همه موجودات را برعهده بگیری و برتمام جهان تسلط داشته باشی. و تو بیست سال عمر خواهی کرد.انسان گفت: سرورم! گرچه من دوست دارم انسان باشم، اما بیست سال مدت کمی برای زندگی است. آن سی سالی که خر نخواست ، آن پانزده سالی که سگ نخواست و آن ده سالی که میمون نخواست زندگی کند، به من بده.

و خداوند آرزوی انسان را برآورده کرد.

و از آن زمان تا کنون انسان فقط بیست سال مثل انسان زندگی می کند…..
و پس از آن، ازدواج می کند و سی سال مثل خر زندگی می کند ، مثل خر کار می کند و مثل خر بار می برد…
و پس از اینکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد!!!!
و وقتی پیر شد،ده سال مثل میمون زندگی می کند؛ از خانه این پسر به خانه آن دختر می رود و سعی می کند مثل میمون نوه هایش را سرگرم کند.

و این بود همان زندگی که انسان از خدا خواست...

پ.ن : با عرض معذرت از تمام دوستان. اما براستی زندگی چیزی بجز این طنز تلخ است؟

UPGRADE

پیش خودم فکر کردم که چرا این مطالب رو می نویسم. هم وقت خودم رو می گیرم و هم وقت خواننده های عزیزم رو. نه مرهمی بر زخمهایم است و نه استفاده ای دارد. حالا یک سری اتفاقاتی در گذشته افتاده و روند زندگی را عوض کرده. مگر می شود به گذشته بازگشت و طوری دیگر رفتار کرد. شاید واقعا روال زندگیم به همین گونه بوده که الان هست. شاید رنج گذشته ها آینده را به من بدهد. شاید من باید آن ناکامی ها را تجربه می کردم تا اگر وقتی چیزی برایم بود قدرش را بدانم. چه کسی تضمین می کند که بازگشت به گذشته و اصلاح بعضی از کارها و افکار و ... ما را خوشبخت می کند؟
نمی دونم چرا حرفهای دلم رو اینجا می گم. اما اینو می دونم که بودن در اینجا آرامش بی همتایی برای من داره. چند هفته بیماری فرصت غنیمتی بود برای بازیابی خودم. بازیابی کسی که کم کم فراموشم شده بود. مدتی بود که فلسفه ی زندگی رو فراموش کرده بودم. خوشحالم که این بیماری به موقع به سراغم اومد. اسمش رو می ذارم فرصت دوباره ی بودن...

توی وبلاگ یکی از دوستان خوندم: " این برنامه های کامپیوتری رو دیدین که هر چند وقت یه بار یه ورژن جدید ازشون به بازار میاد. منم می خوام ورژنم رو عوض کنم. "

منم احساس می کنم که باید ورژنم رو عوض کنم. چون دچار تکرار خود شده ام و در این مرحله دیگر حرف جدیدی برای گفتن ندارم. هر چند که ماهیت همان ماهیت است اما مثل برنامه های کامپیوتری انسان هم باید هر از گاهی " به روز رسانی " شود.
یک خانه تکانی اساسی در پیش است. بیایید از امروز نگاهمان را به دنیا عوض کنیم. بیایید به جای " همیشه شاکی بودن " شمعی بیافروزیم، حتی اگر شده با لبخندی به یک همنوع. بیایید از امروز وبلاگهایمان را رنگ انسانی ببخشیم. بیایید برای هم مفید باشیم و از تجربیات خود برای دیگران بنویسیم. بیایید دانستنی هایمان را به اشتراک بگذاریم. بیایید با هم و به عشق هم دنیایی دیگر بنا کنیم. بیایید زیباییها را منتشر کنیم...

ای تویی که دلت اقیانوس محبت است و مهربانی؛ این اقیانوس را از همنوعت دریغ مدار. تو، اگر دست مهربانت را با صداقت در دستان قدر شناس انسانی بگذاری بدان که با هم می شود دنیایی با شکوه خلق کرد.

مرا باور کن و تنهایم نگذار. با تو و به کمک تو در آغاز راه جدیدی هستم. بیا نوازش زنده بودن بر روی پوست ما نیز بنشیند...

مرا با نام جدیدم باور کن:

 خلسه در راه است...

نسل اسطوره

روایت اول: یک نگاه به آمارها بینداز. نسل تو؛ نسلی که بعضی ها اسمش را گذاشته اند " نسل سوخته ". با این آمار درب و داغان اشتغال و ازدواج و گرانی؛ نسلی که کودکی اش را با صدای آژیر قرمز، جنگ، خمپاره و حجله سر کوچه شروع کرده است. نوجوانی اش با دغدغه ی تغییر کتاب و نظام آموزشی و تحریم اقتصادی و... سپری شده است و حالا که می خواهد جوانی کند، باید آسفالت شود تا حالی اش شود جوانی را با کدام " ج " می نویسند؛ باید بیفتد توی سربالایی عشق و با دست اندازهای گرانی، اجاره خانه و مخارج زندگی، موتورش پیاده شود.

روایت دوم: یک نگاه به مشاهیر گذشته ی ایران بینداز. فارابی در قرن سوم، رودکی و ابن سینا در قرن چهارم، سعدی و مولوی قرن هفتم، حافظ قرن هشتم، جامی قرن نهم، و ... مشاهیر ما تمام شده اند. دیگر خبری ازشان نیست. دیگر نه مثل حافظ و سعدی شاعری می آید و نه دیگر روی دست ابن سینا پزشکی بلند می شود. دیگر حتی اسطوره ای هم نداریم که رو کنیم. جوان های زپرتی امروز هم همین که بتوانند گلیم خودشان را از آب بکشند بیرون، کافی ست. مشهور شدن و اسطوره شدن پیشکش.

روایت سوم: یک نگاهی به خودت بینداز. ببین پوست کلفت شده ای، همه جور سختی را تحمل کرده ای و کم نیاورده ای. از این به بعد هم کم نمی آوری.برای چی؟ برای اینکه از همان اول عادت کرده ای به سختی ها؛ از همه نوعش. برای اینکه هنوز آن ته قلبت روشن است؛ یک روزنه ی امید.

...

پس از مدتی دوباره به دیدار شما شتافتم. مدتی که همه اش به گذران بیماری گذشت. برایم سخت بود نیامدن. انگار ته دلم یه چیزی کم بود وقتی که از خانه ی دیجیتالی ام به دور بودم. و حالا و بعد از مدتها آمده ام تا دیداری تازه کنم و شاید انسانی دیگر باشم.
خواستم روایت ها را تا بی نهایت ادامه دهم اما... شاید به خاطر اینکه دیگر جای غصه خوردن نیست. از این همه سختی و دورویی به ستوه آمده ام اما چاره ای نیست. من که توان فرار ندارم پس باید بمانم و بسازم. اما به تو قول می دهم که همرنگ جماعت نشوم و همانی باشم که بودم. منتظر یک روزنه ی امید و بعدش فرار بزرگ...