کنار کوچ بچه های پرسه
تو بهت رعشه و رگ، گرد و سوزن
کنار مادرک های شناور
روی سمفونی نفرین و شیون
کنار فقر گلبانوی ایثار
که میفروشه تنش رو تیکه تیکه
کنار مرد دریا بغض خسته
که وامیباره از هم چیکه چیکه

به من چه سرخی میخک تو مهتاب
به من چه رقص نیلوفر روی آب
نفس بارون کابوس کبوتر
به من چه کوچه باغ شعر سهراب

ستیز گلبرگ و تگرگه
مصاف آینه و الماسه
پیکار کبریت و خرمن
نبرد ارکیده و داسه

اندرز گویه هایی از " نیچه " :

+ قدرت خواهی بشر و نه میل به شناخت اولین عامل برای گرایش او به فلسفه بوده است .

+ کسی که آرمان نداشته باشد کمتر لاابالی ست تا کسی که راه رسیدن به آرمانش را نمی داند .

+ مردان بزرگ فقط آرمان های خود را نمایش داده اند .

+ سیاستمدار انسان‌ها را به دو دسته تقسیم می‌کند: ابزار و  دشمن. یعنی فقط یک طبقه را می‌شناسند و آن هم دشمن است .

+ بدترین خوانندگان کتاب آنانی اند که چون «سربازان غارتگر» عمل می کنند، یعنی از هر جا که دستشان برسد تکه یی بر می دارند .

+ پاکی نفس جدایی می آورد .

+ اجحاف نکردن و آسیب نرساندن به دیگران برای رسیدن به برابری ریشه و بنیاد جامعه است ولی این خواست نفی زندگی ست چون زندگی بهره کشیدن از دیگران است که ناتوان ترند .

+ ایرانیان راستگوترین و راست تیرانداز ترین قوم تاریخ اند .

+ خیر نباید همگانی باشد وگرنه دیگر خیر نیست زیرا چیزهای همگانی ارزشی ندارند .

+ چهار فضیلت انسان والا عبارت است از : دلیری ، درون بینی ، همدلی و تنهایی  که گرایش به آنها سبب پاکی می شود .

+  آنچه آدمی را والا می کند مدت احساس های والا در اوست نه شدت آن احساس ها .

+ آنچه والا بودن یک فرد را ثابت می کند کرده های او نیست چون بیخ و بن آنها معلوم نیست و معانی مختلفی دارند ، والایی در ایمان به هدف و آرمان است .

+ دانستن و از مسئولیت فروگذار نکردن و آن را به دیگران محول نکردن از نشانه های والا بودن است .

+ کسی که دلش را به بند بکشد جانش را آزاد کرده است .

+ کسی که جنگجوست باید همواره در حال جنگ باشد چون زمان صلح با خودش درگیر خواهد شد !

+ عشق فریبنده و ویرانگر است، نه نجات بخش .

+ نمی توان همساز طبیعت بودن را یک اصل اخلاقی دانست. زیرا  طبیعت بی رحم است و اگر آدمی بخواهد مطابق با طبیعت زندگی کند باید بی رحم باشد .

+ انسان های آزاده دل شکسته و پر غرور ، خود را از تیررس نگاه دیگران پنهان می کنند .

+ بلند پروازی من آنست که در ده جمله چیزی را بگویم که کسی دیگر در یک کتاب می گوید .

+ عرصه عمل برای ابر انسان بی کرانه است .

+ جرم این است که ندانیم زندگی خیلی ساده تر از اینهاست که ما فکر می کنیم .

+ فروپاشی و زوال هر فرهنگ یا  هر شخص هنگامی رخ می دهد که کشش به سوی نیرومندی رنگ بازد و چیز دیگری بر این کشش اولویت یابد ، ولو این جایگزین خرد ، دانش و هنر باشد .

+ هزار تلاش انسان به اندازه یک تقدیر کارساز نیست .

ذره ذره دور می ریزی، لحظه هایی که می سازند، روز دیگری را
تکه تکه، بی دریغ، تباه می کنی ساعتها را
سگدو می زنی بر تکه ای از زمین زادگاهت
چشم به راه کسی یا چیزی که راه را نشانت دهد

خسته از آسودن در آفتاب، برای تماشای باران در خانه می مانی
تو جوانی و زندگی دراز، و امروز وقت برای تلف کردن زیاد است
بعد، یک روز، می بینی که ده سال پشت سرت داری
کسی نگفت کی بدوی، تیر شروع مسابقه را نشنیدی

و می دوی و می دوی تا از آفتاب عقب نمانی، اما او فرو می رود
و دور می زند، تا باز از پشت سرت بیرون بیاید.
خورشید – به نسبت – همان خورشید است، اما تو پیری
نفست تنگ تر، یک قدم به مرگ نزدیکتر

هر سال کوتاهتر می شود، گویی هرگز به زمان نمی رسی
نقشه هایی که حاصلشان هیچ است، یا نیم صفحه ای خط خطی
بطالت در نومیدی خاموش
زمان گذشت، آواز به آخر رسیده اما چیزهای دیگری هم داشتم بگویم...

- پینک فلوید Pink Floyd -

اسلام به چه معنا؟ اسلام به چه قیمت؟

چندی پیش در قسمت نظرات چنین پیغامی داشتم :

بسم الله
آمدیم خانه نبودید
راستی! من فلسفه نمی دانم!!! یعنی هنوز یاد نگرفته ام چیزی ببافم حتی خیال هم نمی بافم
خانه ما خانه ساده است
نه با تافلر کاری دارم و نه با هاتینگتون، جنگ تمدن ها و کلبه دیجیتال و جامعه مدنی ارزانی خود آنهایی که اینها را بافته اند!
من مسلمانم! با ارزشهای که به آن معتقدم!
ما به جامعه هجری معتقدیم و اصالت به هجرت است!
ما به برادری معتقدیم و همه انسانها را برابر و برادر می دانیم
ما. . .
من مسلمانم و اگر بتوانم منتظر!
نه با فروید کاری دارم و نه با نیچه و نه . . .

____

من هم در جواب نوشتم :

سلام...
من هم مسلمانم اما نه یک مسلمان چشم و گوش بسته که هر چی را که بگویند بدون هیچ کنجکاوی و یا دلیلی بپذیرم. فلسفه و نیچه می خوانم که بر خلاف مسلمانان دروغین، خود جهان بینی خود را بیایم و دلیل بوجود آمدنم را بفهمم نه به وسیله ی یک کتاب عربی که حتی نمی فهمم چه می گوید چه برسد به اینکه راهنماییم کند!! خانه و دل من هم ساده است اما ساده لوحانه نیست...

-------

و جواب داد :

به نام خدای خرما و برنا

حق با شماست بزرگوار
من مسلمانی چشم و گوش بسته ام ( و خدا را شکر از این بابت که هر چیزی دیدنی و هر چیزی شنیدنی نیست) و همه جهان بینی ام حاصل همان کتاب عربی است که به قول شما گاهی حتی نمی فهمم چه می گوید ( البته نمی دانم ایراد از همان کتاب عربی است یا من، که غبار ندانستن راه را برای فهمیدن آن کدر کرده است برایم و گرنه کسی راه را نبسته است) و بسیار فراموشکارم که راه را زود زود گم می کنم، اما به مدد خدای همان کتاب نا امید نمی شوم! که هرکسی راهی دارد و هر راهی هزاران چاه، فقط باید راهی شد
در آخر!
با اینکه خودم هم مثل شما می دانم مسلمانیم دروغ است؛ اما دروغ دلپذیریست! او هم خودش می داند اما به رویمان نمی آورد!
شما هم دعا بفرمایید انشاءالله این دروغ براستی راست شود!
راستی برای ما که ساده ایم! می شود خواهش کنم بگویید ساده لوحی در چیست؟
و یک سوال!
نگاه که می کنی بیشتر آنانی که عمری بر سر دانستن گذاشته اند گفته اند:
ما هیچ نمی دانیم( به عبارت های مختلف که مضمون همگی همین است، نام چند نفرشان دم دست است انیشتین نیوتون و... ابوعلی سینا)
البته افرادی هم بودند که به خوش بینی، ادعای حصر علم را داشته اند و عالم را در قید علوم خویش مقید می دیدند که به قول شما فلاسفه مکتب پوزیتویسم! همان هایی که خویش را فرا اخلاق و فراهر چیز! می انگاشتند(کارناپ، فایگل، گودل، هیوم. . .)

حق در کدامست؟ واقعیت با کیست؟
آنهایی که می گویند می دانیم و خیلی می دانند
و آنهایی که می گویند نمی دانیم و آنها هم خیلی می دانند؟

دعایمان کنید!

_______

پرده ی اول: دوستی دارم که بسیار مومن و نمازخوان است. نمازش قضا نمی شود. روزه می گیرد. همیشه در هیئت است و پای ثابت تمام مجالس عزاداری. خانواده ی خوب و مومن دارد. اما شب جمعه ای نیست که یا خانمی به خانه نیاورده باشد و یا ... ازش می پرسم تو چرا؟ می گوید هر چیزی جای خودش !!! خیلی نمازخوان است...

پرده ی دوم: بسیاری را می شناسم که فقط برای استفاده از کارت بسیج عضو این گروه شده اند و مسلمان. هفته ای یکبار پاس می دهند و بعدها کارت فعال بسیج و مزایای خدمت و سهمیه دانشگاه و ... نماز را همیشه در مسجد و به جماعت می خوانند تا دیده شوند. آنها مسلمانند...

پرده ی سوم: یک عده ی اقلیت مسلمان! با دین اسلام و حکومت اسلامیشان خون ملت را در شیشه کرده اند و هی می نوشند. سیری ناپذیرند. تورم روز به روز بالاتر می رود. قدرت خرید مردم لحظه به لحظه کمتر می شود. حقوق ها کفاف یک زندگی حتی ساده را هم نمی دهد. همش وعده های دروغین، همه اش افتتاح پروژه های الکی، همه اش سفر به دور ایران و دنیاو... آیا این حکومت اسلامی است؟ اگر می گویید خدا در قرآن این را نگفته پس چرا جهاد نمی کنید؟ مگر غیر این است که خدا گفته است باید در برابر ظالمان جهاد کرد؟ و اگر این واقعا یک حکومت اسلامی است؛ پس وای بر من و تو ای خواهر و برادر.

پرده ی چهارم: آیا تا بحال " اوستا " کتاب مقدس زرتشت پیامبران ایرانیان باستان را خوانده اید؟ تا بحال آداب و آیین و عبادات زرتشتیان را دیده اید و یا چیزی از آن می دانید؟ کسی می داند زرتشت چند صد سال قبل از محمد به پیامبری رسیده؟ راستی چرا خیلی از حرفهای قرآن شبیه اوستاست و حتی طرز عبادات؟ سلمان فارسی مشاور محمد پیامبر مسلمانان  ایرانی بوده. آیا به این موضوع اندیشیده اید؟

پرده ی پنجم: در این حکومت به ظاهر اسلامی که با رای و انقلاب مسلمانان به روی کار آمده پول نفت به کجا می رود؟ پول تجارتهای انحصاری سرانش به جیب چه کسانی می رود؟ سهم مردم عادی از این همه نعمات الهی چیست؟ مسکن های 99 ساله و یا کارت منزلت برای ندادن بلیط اتوبوس و یا سهام عدالت و یا...؟ تا کی ساده لوحی؟؟؟

پرده ی ششم: دانشگاه آزاد اسلامی برای خالی کردن جیب مردم و خرجهای میلیونی که بر دوش خانواده های مستضعف می گذارد به امید اینکه فرزندشان درس بخواند و یک لیسانس در پیت بگیرد و برای خودش بشود کسی. آخرش هم اگر پارتی نباشد که تکلیف معلوم است...زیاد هم که تلاش کنی برای دخترها منشی گری و برای پسرها هم از آن افتضاح تر. مگر ادارات دولتی و یا شرکتها و ... مدرک دانشگاه آزاد را اصلا قبول دارند؟ براستی صاحب این دانشگاه آزاد اسلامی کیست؟ درامدش به جیب چه کسی می رود؟ من می دانم. شما می دانید؟

پرده ی هفتم: 10-12 سال پیش به حوزه اخذ رای رفتم تا رای بدهم. در مدتی که آنجا بودم 2 تا پیرمرد آمدند تا بهشان کمک کنم تا برگه ها را پر کنم. بی سواد بودند. گفتم پدر جان اسم چه کسی را بنویسم؟ گفتند ما که سواد نداریم هر چیزی خودت می دونی بنویس. گفتم اسم کی رو بنویسم؟ گفتند ما نمیشناسیم.اسم چند نفر رو بنویس دیگه. و من فقط 5 دقیقه آنهم فقط در یک حوزه بودم. چند نفر دیگه مثل من بودند؟ و اینگونه حماسه ی میلیونی رقم می خورد. دیگر رای ندادم.

پرده ی هشتم: چرا مطهری زود رفت؟ رجایی و با هنر کجایند؟ طالقانی چی؟ راستی سر سید احمد خمینی چه آمد؟ کسی از آیت الله منتظری خبری دارد؟ اگر ترور و حادثه و ... بوده چرا دیگر الان نیست؟ ناخالصی ها باید میرفتند؟ دوام رژیم همسو می خواهد. آیا هدف خمینی این نوع حکومت اسلامی بود؟ آیا اگر شهیدان می دانستند که برای دوام چه رژیمی خون می دهند آیا بازهم حماسه ی دفاع مقدس روی می داد؟

پرده ی نهم: تضاد طبقاتی بیداد می کند. آیا تابحال سری به روستاهای محروم زده اید؟ پول نفت و گاز و معدن و ... کجا می رود؟ عده ای با یک تلفن معامله های حرام میلیاردی می کنند و عده ای دیگر معطل یک لقمه نان حلال برای شکم زن و فرزندانشان.

پرده ی دهم: جاده ی چالوس بودم. دیدم مامور راهنمایی علامت می دهد. ایستادم. گفت گواهینامه و کارت ماشین. گفتم چی شده جناب سروان.گفت سبقت غیر مجاز گرفتین و با موبایل حرف می زدین!!! هاج و واج مانده بودم. موبایلم خاموش بود و اصلا اونجاها انتن نمی ده. گفت روی هم میشه 40 تومن. گفتم جناب سروان من موبایلم خاموشه و توی داشبورده. توی جاده هم سبقت نگرفتم... بالاخره یه جوری فهموند که باید رشوه بدم تا بی خیال بشه. منم 8 تومن دادم و اونم دیگه جریمه رو ننوشت. با اینکه کاری نکرده بودم! همون چند دقیقه ای که اونجا بودم 4-5 تا ماشین رو نگه داشت. راستی توی 7-8 ساعت هر چند دقیقه 7-8 تومن که میدونه چقدر میشه؟؟؟ جای سردار رویانیان خالی بود. راستی این کارمندای دولت با این گرونی مسکن و خرج بالا و ... چه جوری خونه می خرن؟؟ تا حالا کارتون شهرداری افتاده؟

پرده ی یازدهم: طرح امنیت اجتماعی و جریان سردار زارعی رو کیه که نشنیده باشه. خوبه امنیت برقراره... راستی بچه های رفسنجانی کجان؟ کی میدونه؟ مجتمع های نور برای کیه که هر روز یه مجتمعش افتتاح میشه؟ ناطق نوری چه می کنه؟ گفتگوی تمدن ها به کجا کشید؟

پرده ی دوازدهم: چند سال پیش کتاب آیات شیطانی را خوندم. به نظرم بیخود تر و افتضاح تر از این کتاب کتابی نیست.

پرده ی سیزدهم: و اگر ادامه دهم تا هزاران پرده باید بنویسم.صبح شد و من شب را نخوابیدم برای نوشتن مطلبی که شروعش چیز دیگری بود و پایانش... همه مان می دانیم که چه خبر است. بعضی خود را به کری و کوری زده ایم و بعضی به لالی. هرچند که هم می بینیم و هم می شنویم و هم می دانیم اما همگی لالیم. این تنها خصوصیت مشترک همه ماست. هیچ کس جرات ابراز وجود و زدن حرفهایش را ندارد. یکی به فکر خانواده اش است و یکی به فکر خودش. مایه دارها هر روز مایه دارتر می شوند و مستضعفان هر روز ضعیف تر. صدای ههیچ کسی هم درنمی آید. همه جان عزیز شده اند. دیگر آزادی معنی ندارد زمانی که برای بریده نشدن نانت باید رای بدهی و تظاهرات بروی و نماز جماعت شرکت کنی و دوستانت را لو بدهی و زیرابشان را بزنی. گران بشود، چه فرقی میکند؟ آنها که توانش را دارند از جیب مردم میدزدند و آنهایی که ندارند کم کم میمیرند. فکر نمی کنم که در حمله ی مغول ها هم ایران چنین وضعیتی داشته. از دست من چه برمی آید؟ هیچی. هر روز پیرتر میشوم و موهایم سفیدتر. هر روز زندگی بی معناتر میشود. دیگر به آینده ها هم فکر نمی کنم. آیا فرصت زندگی برای ما وجود دارد؟ اگر من این اسلام سرتاسر ریا و دروغ و ننگ را نخواهم چه؟ باید بنیشینیم تا عده ای مغز شستشو شده بر ما حکم برانند و بگویند که ما بافتن بلد نیستیم. ما را به فلسفه چه کار؟ و... آری شما را چه کار؟ گوشت و خون ملت را نشخوار می کنید و از گلویشان می برید و در مستراح معده تان انباشته می کنید و به فرزندانتان یاد می دهید که چطور آنها هم ... آری شما را به انسانیت چه کار؟
جایی خواندم که حضرت مهدی در زمانی ظهور می کند که دشمنانش همگی در صف اول نماز جماعت باشند...

آری اگر مسلمان راستینی پس چرا اینقدر خفقان را تحمل می کنی و اگر نیستی نفرین بر تو که ریاکارانه دم از اسلام میزنی .

.

دشتها آلوده ست
در لجنزار ، گل لاله نخواهد رویید
در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید ؟
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن
نفسی تازه کنیم

گل گندم خوب است
گل خوبی زیباست
ای دریغا که همه  مزرعه ی دلها را
علف هرزه ی کین پوشانده ست

هیچکس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر
 بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست . 

یادمه سال 1381 بود که دختر دایی عزیزم دفتری رو بهم داد معروف به دفتر عقاید، تا من عقایدم رو راجب به کلمات نوشته شده در بالای هر صفحه براش بنویسم. کوچکتر که بودیم نظیر همچین دفتری رو بارها و هر دفعه دست یک نفر می دیدیم. پسر و دختر هم نداشت. به نظرم هرکسی که احساسی باشه نظیر این چیزهارو برای خودش جمع می کنه.
چند روز پیش اون دفتر دوباره به دستم رسید. بعد از شش سال. دختر دایی عزیزم از من خواست تا یه بار دیگه عقایدم رو راجب به اون موضوعات بنویسم. منم قبول کردم. با این تفاوت که من جزو اولین نفراتی بودم که درباره ی اون موضوعات اظهارنظر کردم اما الان رسیده به آخرین خط. آخرین خط رو بازم من باید بنویسم.
خوندن نظرات شش سال قبل خودم برام خیلی جالب بود. احساس کردم که توی این شش سال خیلی تغییر کردم. البته در بعضی موارد هم اصلا نظرم تغییر نکرده بود.
جالب دیدم که نظرات گذشته ام رو در این قسمت بنویسم و در قسمتهای بعدی نظرات جدیدم رو.

خوشحال می شم که شما دوستان عزیزم نظراتتون رو راجب به این موضوعات یا حداقل چند تا از اونارو برای من بنویسید تا در وبلاگم قرار بدم.
منتظرم...

*
خدا : تنها دوستی که به آدم کمک می کند و از کسی کمک نمی خواهد؛ دوست بی ریا.
تولد : ای کاش هیچگاه تولدی وجود نداشت تا مرگ هم نبود، تولد آغاز یک کتاب نانوشته.
سلام : سلام نشانه ی شخصیت یک فرد است.
زندگی : زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود. (سهراب سپهری)
زمان : گذشت زمان غارتگر خاطره هاست. (دکتر شریعتی)
جاده : وقتی پای برهنه وسط بیابون گیر افتاده باشی اونوقته که معنی جاده رو می فهمی.
تلاش : تلاش راهی است برای تحقق آرزوهایی که الآن دست نیافتنی می نمایند .
محبت : کیمیای محبت تکنیک انسان است. (دکتر شریعتی)
حکایت : می تواند خیلی شنیدنی باشد، اما به راوی آن هم بستگی دارد.
دیروز : حیف! گذشت و قدرش را ندانستیم.
تنهایی : درد انسان متعالی تنهایی و عشق است. (دکتر شریعتی)
شکایت : شکایت کنیم که چه؟! همه چیز توی سرنوشت ما نوشته شده.
کجا...؟ : کجا برویم که دوست داشتن قابل لمس باشه؟
طلوع : طلوع کن که بچکد ز سر انگشتان من نوری از صداقت و معرفت.
جادو : آتشی بود و فسرد، رشته ای بود و گسست، دل چو از بند او رست، جام جادوئی اندوه شکست.(فروغ فرخزاد)
آب : خوب شد یادم انداختی، برم آب بخورم و الا از بس که موضوعات زیاده و سخت شاید از تشنگی می مردم!!
ستاره : هر کسی برای خودش یه ستاره ای داره، اما ستاره ی من خیلی بدجنسه! بعضی وقتها خاموش میشه تا...
هیچ وقت... : هیچ وقت دوست ندارم کاری کنم که دیگران رو ناراحت کنم.
انتظار : انتظار خیلی سخته اما اگه هدفی داشته باشه خیلی خوبه.
دلهره : زندگی یکنواخت خیلی بی مزه س. دلهره و ... میتونن کمی زندگی رو از اون حالت در بیارن.
اعتقاد : باید به اعتقادات همه احترام گذاشت حتی اگر مخالف آنها باشیم.
حرفهای... : حرفهای دلم رو به کی بگم؟
دچار : اگه دچار کسی بشی دیگه مال خودت نیستی.
با هم : هیچ چیز زیباتر از ساختن زندگی توسط دو نفر باهم نیست.
چه طوری...؟ : چه طوری به بعضی ها بفهمانیم که دوستشان داریم؟
تاسف : از هر چیزی به جای خود استفاده کردن و لذت بردن جای تاسف باقی نمی ذاره.
غم : غم را دوست دارم چون در وجود من است. غم دریادلان را با که گویم؟ کجا غمخوار دریا دل بجویم؟
چه وقت...؟ : چه وقت می شه که دیگر نگران آینده نباشیم؟
چرا...؟ : چرا نمی فهمه که...؟
یه رنگ بگو : سیاه.
بدون ... هرگز : دوست داشتن.
غروب : خدا نکنه کسی غروب آرزوهاش رو ببینه. صبح از خواب بیدار می شم به امید اینکه غروب آفتاب رو ببینم.
پشت دیوار...! : می دونم پشت دیوار کسی هست اما توان ویران کردن آن را  ندارم.
عشق : تنها اسارتی که قابل تحمله اسارت به وسیله ی عشقه.
او : او من، من او، من و او ما، او امید آخر.
فردا : فردا همون امروزیه که دیروز آرزوی اومدنش رو داشتیم.
یه گل : رز سیاه.
همیشه : همیشه امیدی هست حتی در انتهای نا امیدیها. همیشه در این فکرم که چرا بوجود آمده ام.
یه حرف قشنگ : احساس.
یه بیت شعر : هموارتر از راه محبت، نتوان یافت    افسوس که یک رهرو بی رنگ و ریا نیست.
انتها : عاقبت همه به انتها می رسن. کمیتش مهم نیست، فقط کیفیت مهمه.
مرگ : و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت. (سهراب سپهری)
خداحافظ : یکی از تلخ ترین کلمات. البته بستگی به کسی داره که ازش خداحافظی می کنی.
شروع : بالاخره باید شروع کرد. ترس را باید کنار زد و حرف دل را زد.
شادی : به نظرم خیلی بی معنیه.
دریا : هم زیباست، هم زشت. هم مهربان، هم خشن. هم آرام، هم وحشی. خیلی دورنگه.
پول : عامل خوشبختی در زمان حال البته به نظر خیلی ها، نه من. از آدمای پولکی بدم میاد.
تحصیل : جایگاهش رو در جامعه از دست داده اما من دوست دارم که ادامش بدم.
دختر : والا نمی دونم چی بگم. باید از خودشون پرسید اما می دونم که همشون شبیه هم نیستن.
جوان : جوان با امید و آرزوهاش زنده است.
آتش : فکر نمی کنم قدرت هیچ آتشی به آتش عشق برسه.
پسر : باید باهاشون راه بیای تا باهات راه بیان.
اوج : همیشه در اوج بودن خیلی پشتکار می خواد. به اوج رسیدن آسونه اما حفظش سخته.
برف : وقتی برف میاد کیف میده که توی کوه باشی.
قله : فتح قله ی زندگی واقعا سخته. مخصوصا اینکه تنها باشی.
خاطره : می ترسم با این روند دیگه خاطره ای باقی نمونه.
مرهم تنهائیت : فکر کردن، شعر، موسیقی، نقاشی...
بدترین صفت : دروغ، دورنگی، ریا کاری.
انسان : همه ی انسانها آدم هستند اما همه ی آدمها انسان نیستند.
ترس : ترس رو دوست دارم.
شعله : شعله می کشد به ظلمت شبم    آتش کبود دیدگان تو.

----------

با درخواست من، دوستان عزیزم نظرات خودشان را درباره ی این کلمات برایم فرستادند که من با اجازه ی آنها مطالبشان را در وبلاگم قرار می دهم. شما می توانید نظرات آنها را در " ادامه ی مطلب " بخوانید. خواندنشان خالی از لطف نیست... این کمترین کاریست برای تشکر از دوستان عزیزی که وقت گذاشتند و نظرات زیبایشان را برای من فرستادند.

دوروز مانده به پایان عمر تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است.تقویمش پر شده بود وتنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود.پریشان شد .آشفته وعصبانی نزد فرشته ی مرگ رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد داد زد وبدوبیراه گفت فرشته سکوت کرد آسمان و زمین را به هم ریخت فرشته سکوت کرد جیغ زد و جاروجنجال به راه انداخت.فرشته سکوت کرد.کفر گفت و سجاده دور انداخت.بازهم فرشته سکوت کرد.
دلش گرفت و گریست وبه سجده افتاد.این بار فرشته سکوتش را شکست وگفت:بدان که یک روز دیگر را هم از دست دادی!تنها یک روز دیگر باقیست.بیا ولا اقل این یک روز را زندگی کن.
لا به لای هق هقش گفت:اما بایک روز..... با یک روز چه کاری می توان کرد؟
فرشته گفت:آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند گویی که هزار سال زیسته است و آن که امروزش را در نیابد هزار سال هم به کارش نمی آید. وآنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت:حالا برو و زندگی کن.
او مات ومبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. اما می ترسید حرکت کند می ترسید راه برود نکند قطره ای از زندگی از لای انگشتانش بریزد.
قدری ایستاد..... بعد با خود گفت:وقتی فردایی ندارم نگاه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد بگذار این یک مشت زندگی را خرج کنم.
آن وقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سرو رویش پاشید زندگی را نوشید و بویید وچنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود میتواند بال بزند میتواند پا روی خورشید بگذارد ومیتواند ...
او درآن یک روز آسمان خراشی را بنا نکرد،زمینی را مالک نشد،مقامی به دست نیاورد اما ... اما در همان یک روز روی چمن ها خوابید کفش دوزکی را تماشا کرد سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آن هایی که نمی شناختنش سلام کرد و برای آن ها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او همان یک روز را آشتی کرد و خندید و سبک شد لذت برد و سرشار شد وبخشید عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.
او همان یک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند: کسی درگذشت،کسی که هزار سال زیسته بود.

اولین عشق من