| تبليغات | X |
.jpg)
ای آدمهای شیشه ای ! ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی ، در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید ای واژه های تلخ تنهایی ، ای عابران خسته سرنوشت ، آیا کسی مرا ، در خاطرات اشکهایش می شناسد ؟ آیا عابران کوچه های غم ، فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند ، تا قصه ی ملکه ی قصر ماتم را باز گویم ؟
ای آدمهای شیشه ای ! من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام ، ای کوچه های گلی رویا ، آیا گامهای دیروز کودکی ام را ، با شادی به من باز می گردانید ؟ با شمایم ای اسطوره ها ی قصر ماتم !!!
من پسری هستم از دیار افتخار آفرینان پارسی؛ اما خسته از دوستان بی وفا، دلشکسته از عشق های پر جفا، مغلوب ظلم های بی روا، تشنه ی محبت های بجا، اندوهدار انسان های بینوا، همیشه تنها و بی صدا، بریده از نامردیهای این دنیا، که این ها همه طاقتم را به طاق رسانده اند. در جایی خواندم " دنیا فقط بدون عشق و محبت ، ناچیز و بی ارزش می شود. " اما من که به همه عشق ورزیدم، به همه محبت کردم، با همه صادق بودم پس چرا بازهم دنیا بی ارزش و ناچیز شد؟ چرا کسی با من آنگونه نیست که باور کنم هنوز زنده ام و هنوز نفس می کشم... چرا این دنیا اینگونه به پیش می رود؟ چرا همه چیز تیره و تار است و ساختگی؟ چرا تنهایی هایم توبره دلواپسی هایم شده است؟ امیر المومنین فرموده است: " دنیا دو روز است: نیمی بر خلاف تو، مایوس نباش. ونیمی موافق با تو، مغرور نباش." و تمام ترس من اینست که این زندگی بی روح و بی احساس، نیمه ی خوش و موافق من بوده باشد. پس وای به حال من، اگر که نیمه ی تاریک هنوز فرا نرسیده باشد. دیگر گذشت آن زمانی که صفای دل ملاک بود. مرد آن زمانی که زندگیها ساده بودند و سرشار از فداکاری. رفت آن زمانی که رهگذر، با محبت جواب سلامت را می داد... ما فنا شدیم ای دوستان. براستی چه بر سر فرهنگ و تمدن و ملت ما آمد؟ پس کجاست آن شکوه و جلال هخامنشی؟ کجا هستند رستم و سهراب و فردوسی؟ عشق های اساطیری لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد، ویس و رامین؟ کجاست ایران، سرزمین پاک مردان و زنان دلاور، دیار قدرت و فر ؟ دیریست که خوبان یکایک می روند. آیا در این زمانه کسی زاده خواهد شد که بشکند این طاغوت اسلام وار را؟ بیم آن دارم که ما را دیگر توان مقاومت نباشد. بیم تجزیه دارم، تجزیه روح و روانمان. . به خیابان می روم. عروسک های بزک کرده ای را می بینم که تشنه یک اشاره اند تا با ترازوی ملاک خویش او را بسنجند تا ببینند چقدر می ارزد؟ تا با بخشش ناز و کرشمه ای ، جیب پر کنند و بعد از مدتی... . بگذریم. زندگی بالا و پایین بسیار دارد و فریاد من هم فریادی است در نطفه خفه شده. نه فقط فریاد من، فریاد تمام کسانی که قلبشان برای این مرز و بوم می تپد. ای عزیز به جز تپش چه کاری از دست من و تو ساخته است؟ عزیزی برایم نوشت که چرا از خود نمی نویسی؟ چرا همش داستان و... این هم از خود نوشتن. قلمم اینقدر تلخ و اندوهناک است که ترجیح می دهم روان و خاطر خوانندگان عزیزم را نیازارم. گویا عکس های معناگرایی که در وبلاگم کار کردم مورد توجه بینندگان قرار گرفته، پس از این به بعد بیشتر از این نوع مطالب استفاده می کنم و برداشت های خودم را از اونها برایتان می نویسم. خوشحال می شوم که شما هم نظرات خود را راجب به آنها بیان کنید. بیایید با هم مهربان باشیم. بیایید چشم هایمان را بشوییم و از منظر دیگری زندگی را ببینیم. من در این تنهایی - مه دی - 
با رنج عمیق درون ، آدمی از دیگران جدا می شود و والا می گردد. 
نوار قلبم را بر می گردانم 
برای لحظاتی به این نگاره خیره شوید... به چه درکی از آن می رسید؟ . . . به نظرمن تمام ابهت این نگاره در یک پنجره ی روشن متمرکز شده.این پنجره ی روشن ( که در اینجا مظهر " امید " است ) به مقابله با آسمانی خاکستری ( که رو به تیره گی و مرگ نهاده ) که توسط کلاغ های سیاه ( که مظهر شومی هستند ) احاطه شده، بر خاسته است . می توان بیش از ساعتی درباره ی این نگاره گفت و شنید . دوباره دقت کنید... . . امید، رنگین کمانی است بر فراز جویبار رو به سقوط زندگی – نیچه . و اما دوست خوبم " ایمی " در همین باره برایم نوشته است: بهار، عشق، زمین بهار عاشق بود و زمین معشوق. عشق بی تابی می آورد و بهار بی تاب بود. زمین اما آرام و سنگین و صبور . زمستان سرد، زمستان سوز، زمستان سنگین و سالخورده و سخت. و جهان حیرت کرد.
سمنوی من چه شام لذیذی میتواند برای او باشد . دوست من چگونه در تدارک جشن عید باشم و قتی خواهر دیگرم...در اندیشه فروش یکدانه آدامس بیشتر برای تهیه کتاب و دفترش است؟... دوست من.. می پرسی چرا آواز سرمستی سر نمیدهم؟!
چگونه آواز سر دهم وقتی او ترانه مرگ میخواند.... درست شنیدم؟پرسیدی چرا رخت نو بر تن نمیکنم؟ چه گفتی دوست من؟ جوان و زیبا هستم؟ در اندیشه طرب و شادمانی باشم؟
کسی چه میداند؟ شاید اگر روزی یک قرص نان میخورد از من زیباتر می بود... گفتی شب عید است... چرا شراب شادی نمی نوشم؟!بر من حرام باد این باده مادامی که طفلکی معصوم ....بسان او... آب را از فرط ضعف و ناتوانی به سختی می نوشد. ............................... آری دوست من ...بهار من با اندیشه خواهران و برادرانم زمستانی سرد است.من سخت در کولاک اسیر شده ام. دستم به آنها نمی رسد. ناتوانم دوست من...نا توانم... بر من حرام باد زندگی... " چه عمری گذشت تا دریافتیم آنچه را که باد برد*ما بودیم* " - نقل از http://www.alberkamu.blogfa.com |
 ------------------------ من مهدی هستم، به نام مستعار " مه دی " . متولد آبان ماه 1359 در تهران. دانش آموخته ی رشته مکانیک گرایش طراحی جامدات. ____________________ این ورقهای سفید هراس و تشویش به دلم می اندازد. نکند چیزهایی را بنویسم آنقدر مقدس و پنهانی که هرگز نباید خوانده شود و به قول او به ابتذال گفتن آلوده. نکند از چیزهایی که باید، غفلت کنم. نکند بنویسم آنچه را که صفحه از دل به کشیدنش شرم کند. نکند روزی به جرم بد قلمی روانه ی دوزخ شوم. نکند پایان نوشتنم، آخر زنده بودنم شود که آنجور نبودن هراس و تشویش به دلم می اندازد. و دوستی گفت: نباید اینگونه نوشت. بنویس آنطور که سازنده باشد و... اصلا از اول هم قرار بر همین بود. نمی دانم چطور اینجا هم توبره ی دلواپسی هایم شد. دارم فکر می کنم... چگونه می تواند پنجره، حتی روزنی باشد برای نگاه های مشتاق امید... و البته جستجوگر؟ خیلی ها به من یاد دادند چطور ببینم، چه بخوانم و چه طور رفتار کنم! اما هیچ کس نگفت چه بنویس...! همیشه همانی را نوشتم که قلمم خواست در یک لحظه ی بدون پیش بینی. هر شب منتظر همان لحظه ام که از قلمم وصفی جاری شود و گرنه مرا با دیوار توفیری نیست. __________________ از تو عزیز ارجمند متشکرم که کلبه ی تنهایی مرا برای خواندن انتخاب کردی. بدان با هر پیغامی که برایم می گذاری تحمل زندگی برای آسانتر می شود. 
powered by BLOGFA.COM |
نوروزتان مبارک 
