به سرعت از پله های اتوبوس بالا رفت و خود را بین مسافرین جا داد.بعداز چند ایستگاه اتوبوس کم کم خلوت شد ولی هنوز سر پا ایستاده بود وبا تکانهای شدید اتوبوس تکان می خورد.ناگهان حس کرد کسی از پشت سر بهش خورد توجهی نکرد.دوباره(همون شخص ) بهش خورد. نمی خواست برگرده و اونو ببینه شاید یه جور بی تفاوتی یا خجالت یا...
دوباره...
دیگه عصبانی شده بودوهزاران فکر توی سرش می چرخید.
با اینکه برای یکبار هم بر نگشته بود تا چیزی بگه یا حتی اونو ببینه ولی شبح پلیدی رو پشت سرش حس می کرد.
دوباره...
دیگه طاقت نیاورد و همونطوری که برمی گشت سیلی محکمی توی گوش شخص پشت سرش زد،
ولی؛

تازه او دختر بچه کوری رو که با عصای سفید و عینک سیاهی که چند قطره اشک از زیرش سرازیر بود دید . یک طرف صورت دختر بچه سرخ بود...

لحظه ی تصمیم

صدای در زندان را شنید که خشک بسته شد.آزادی برای همیشه رفت، اداره ی سرنوشت، خودش رفت و دیگر بر نمی گشت.
افکار پریشان گریز در ذهنش جرقه زد.اما می دانست راه گریزی در کار نیست.
برگشت رو به داماد و لبخندی زد و کلمات را تکرار کرد، "بلی"

-  تینا میلبرن -

MOMENT OF DECISION

She could almost hear the prison door clanging shut.
Freedom would be gone forever, control of her own destiny gone, never to return.
Wild thoughts of flight flashed through her mind. But she knew there was no escape.
She turned to the groom with a smile and repeated the words, "I do."

-      Tina Milburn -

حکایت 1

ملا در روزگار پيري در جمعي مباهات ميكرد كه : قوت من در پيري ابدا با جواني فرق نكرده. گفتند: از كجا ملتفت شدي؟ گفت: هاون سنگي بزرگي در منزل داريم كه در جواني هر چه سعي كردم آنرا از جا حركت دهم ممكن نشد. چند روز پيش هم به اين فكر افتاده ، نتوانستم. نتيجه‌اي كه از اين عمل گرفتم اين بود كه : قوت من فرقي نكرده است!

حکایت 2

آقا ميرزا يعقوب حقه‌باز كبيري بود كه به اصطلاح گنجشك را در هوا رنگ مي‌كرد و جاي قناري ميفروخت. روزي با روشن ضمير كه جوان ساده‌دلي بود در رستوران داشت نهار مي‌خورد. سه ماهي كوچك سفارش داده بود كه پس از خوردن هر كدام، كله ماهي را در كاغذي مي‌پيچيد و در جيب مي‌گذاشت و كنجكاوي جوان را برانگيخته بود. آقا ميرزا يعقوب گفت: كله ماهي هوش انسان را زياد مي‌كند، من حاضرم چندتا از اينها را به تو بفروشم تا امتحان كني. روشن ضمير يك دلار داد و اولي را خورد. ديد هيچ اثري نكرد ميرزايعقوب گفت: شايد دومي را بخوري عقل به كله‌ات بيايد. روشن ضمير يك دلار ديگر هم داد و دوم را گرفت و خورد. باز اثر نكرد. ميرزايعقوب گفت: سومي حتما اثر مي‌كند. روشن ضمير باز يك دلار ديگر هم داد و سومي را گرفت. ولي كم كم داشت سوءظن پيدا مي‌كرد. گفت: نكنه داري سر من كلاه مي‌گذاري؟ ميرزايعقوب گفت: نگفتم عقل تو كله‌ات مياد؟ داري كم كم باهوش مي‌شي !

حکایت 3

روزي ملا به گرمابه رفت و بعد از آنكه خود را شست و خشك كرد يك دست نماز هم گرفت. دم در گرمابه‌دار از او پرسيد: آقا شما چي داشتيد؟ ملا پاسخ داد: حمام كردم و بعد هم يك دست نماز گرفتم. گرمابه دار گفت: 2 قران براي حمام و 2 قران براي دست نماز. ملا جواب داد كه چرا 2 قران براي دست نماز؟ گرمابه دار گفت: همين كه هست. ملا بلافاصله فشاري به خود آورد و باد صداداري از خود خارج كرد و بعد هم مضفرانه گفت: دست نماز مال خودت. حالا حساب من مي‌شود 2 قران بابت حمام!

حکایت 4

در قرون وسطي دو شواليه عازم ماموريت طولاني و خطرناكي بودند. پس از گذشت یك ساعت از حركت‌شان يكي به ديگري گفت: من زن جواني دارم و امروز قبل از حركت خودم كمربند عفت او را بستم ولي كليدش را دادم به يك دوست بسيار مطمئن كه اگر سالي گذشت و من نيامدم او با آن كليد بتواند زنم را آزاد كند. شواليه ديگر پرسيد: حالا به اين دوست خودت اعتماد كافي داري؟ قبل از آنكه ديگري جواب دهد ناگهان گردوخاكي برخاست و سواري به تاخت نزديك شد كه همان دوست نازنين بود! شواليه پرسيد: چي شده؟ آيا زنم طوري شده؟ سوار جواب داد: نه زنت كاملا سالم و سرحال است، ولي اين كليدي كه دادي عوضي است!؟

من چیستم؟
افسانه ای خموش در آغوش صد فریب
گرد فریب خورده ای از عشوه ی نسیم
خشمی که خفته در پس هر زهر خنده ای
رازی نهفته در دل شبهای زندگی.

من چیستم؟
فریادهای خشم به زنجیر بسته ای
بهت نگاه خاطره آمیز یک جنون
زهر چکیده از بن دندان صد امید
دشنام زشت قحبه بدکار روزگار

من چیستم؟
بر جاز کاروان سبکبار آرزو
خاکستری به راه
گم کرده مرغ دربدری راه آشیان
اندر شب سیاه

من چیستم؟
تک لکه ای ز ننگ به دامان زندگی
و ز ننگ زندگانی آلوده دامنی
یک ضجه ی بشکسته به حلقوم بی کسی
راز نگفته ای و سرود نخوانده ای

من چیستم؟
لبخند بر صلابت پائیزی غروب
در جستجوی شب
یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات
گمنام و بی نشان
در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ

-  دکتر علی شریعتی -

رویا

بچه که بود، خواب گرگ ها را می دید. یک سال بود که هر شب او را دنبال می کردند. می دوید و آنها نمی توانستند او را بگیرند.
بعد با مردی آشنا شد. سر حال و حامی او.
با دندان های تیز و پشم و پوست نرم.
هنوز هم خواب گرگ ها را می بیند.
اما حالا، وقتی به خواب او می آیند، همراهشان می دود.
- شری پله میر –

THE DREAM

As a child, she dreamt of wolves. They chased her each night for one year. She run and was never caught.
Later, she met a man. Playful and protective. Sharp teeth, soft fur.
She still dreams of wolves.
But now, as they lope through her dreams, she runs with them.
- Sheree Pellemeier -

هان...این سرنوشت آزادی است.

-دکتر علی شریعتی -

مستانه سرایی های دیونیزوسی*

* تنها این دو، تو را از جمله ی رنج ها می رهاند ؛
( اکنون برگزین!) :
مرگ زود هنگام
یا عشق طولانی .

* همه چیز را نثار کردم
همه ی دار و ندارم را ؛
پس پشت چیزی نیست
جز تو! ای امید گرامی !

* تو نبودی که بتان را فرو افکندی
که بت پرستان را فرو افکندی
جسارتت بود .

* شکستنی ای ؟
پس از دسترس اطفال دور بمان !
زندگی کودک
شکستن است .

* سطحی زرین باش
اشیاء خود را
با نوشته ای زرین
بر تو، می نگارند .

 *هر آنچه نداری و بدان نیاز مندی لاجرم بر می گیری ؛
از اینرو من خاطری خوش بر گرفتم .

* پیش رو را بنگر !
پس را منگر !
آن هنگام که ره استدلال می پویی
نابود می شوی .

* دوست تان می دارم؟...
از آنسان که سواری اسبش را ؛
چون او را به مقصد می رساند .

* در جنگ
فریفتن
همه چیز است .
زره پنهان من
پوست روباهی ست .

* تنهایی
کاشته نمی شود؛ می رسد...
و از اینرو ( همچنان )
باید
خورشید، تنها دلداده ات باشد .

* در نهان سوخت
نه از باورش
بلکه از جسارتی که دیگر
نمی یافت
برای بی باوری .

* خیلی کنجکاوی ؟
می توانی به کنج ها بنگری ؟
برای چنین نگریستن
چشمانی بایدت
در پس سر !

* چندی پیروی خود می کرد
چندی ملول از خود شد
چندی ست راه های نرفته را می جوید
و تازگی ها، باز هم
شیفته ی نرفته ها شده !

* من آنم که سوگند ها
به او سوگند می خورند ؛
سوگندم دهید به همین .

* من تنها یک سخن پردازم ؛
چه ها بر می آید از سخن !
چه ها بر می آید از من !

* چشم های آرام
به ندرت دوست می دارند .
اما وقتی عاشق می شوند
آذرخشی از آن ها
بر می جهد
هم چنانکه از گنج های طلا
آنجا که اژدهایی از حریم عشق
پاسداری می کند.

من یک اتاق دارم.
در اتاق من یک ساعت دیواری همیشه به دیوار مصلوب است، بیچاره حتی یک ثانیه هم نمی تواند استراحت کند، چون همه می فهمند که خواب مانده!
او همیشه دور خودش می چرخد.

من در اتاقم یک میز هم دارم، و روی آن میز همیشه یک قلم تنها نشسته است.فکر کنم غیر از اتاق من تنها در قصابی است که همیشه قلم پیدا می شود.
قلم من خیلی پرحرف است؛ و این را خوب می دانم که عمر قلمی که پرحرفی می کند کوتاه است!

اتاق من یک پنجره دارد که شبها پر از ستاره است!
همیشه با خودم فکر می کنم فقط ستاره ها از چشمک زدنشان منظوری ندارند!

داشت یادم می رفت!!
من یک آینه هم دارم، که هر وقت از خودم خجالت می کشم با چشمان بسته در آن نگاه می کنم!

ولی من هیچکدام از وسایلم را به اندازه ی قاب عکس کهنه ام دوست ندارم!
یک قاب خالی که هنوز عکسی را شایسته ی آن پیدا نکرده ام!

-  رامسر، مهر 1381، نوشته :مه دی -

کیمیا

از گل فروش، لاله رخی، لاله می خرید.
می گفت:
- " بی تبسم گل، خانه بی صفاست!! "
گفتم:
- " صفای خانه، کفایت نمی کند
باید صفای روح بیابی، که کیمیاست!

خوب است، ای کسی که به گلزار زندگی
روی تو، همچو لاله، صفا بخش و دلرباست؛
روح تو نیز چون رخ تو، با صفا بود
تا بنگری که خانه ی تو خانه ی خداست!!! "
- فریدون مشیری -

شخصي را به جهنم مي بردند . در راه بر مي گشت و به عقب خيره مي شد . ناگهان خدا فرمود : او را به بهشت ببريد . فرشتگان پرسيدند چرا ؟ پروردگار فرمود : او چند بار به عقب نگاه کرد ... او اميد به بخشش داشت.

.

پاسکال می گوید که حتی آن کس که خود را حلق آویز می کند به هستی برتری امید دارد . اگر طنابی را به تیری میآویزد از آن روست که حلق آویز شدن به یکباره مبدل به یگانه صورت سعادت گشته است . آن کس که در اندیشه به دار کشیدن خویش فرو می رود ایمان دارد که بدین سان بهتر نفس خواهد کشید و هنوز امیدوار است .

امید ، سرچشمه تنفس و تغذیه روح است.

حكيمي بر سر راهي مي‌گذشت. ديد پسر بچه‌اي گربه خود را در جوي آب مي‌شويد.
گفت: گربه را نشور، مي‌ميرد! بعد از ساعتي كه از همان راه بر مي‌گشت ديد كه بعله...! گربه مرده و پسرك هم به عزاي او نشسته.
 گفت: به تو نگفتم گربه را نشور، مي‌ميرد؟
پسرك گفت: برو بابا، از شستن كه نمرد، موقع چلاندن مرد!

از در بانك كه خارج شد، غرق افكار رنگارنگ بود. سنگيني كيف پر از پول را روي دوش خود حس مي‌كرد.با اين پول مي‌توانست ازدواج و زندگي آرامي را آغاز كند.
آهسته به سمت خيابان گام برداشت. با صداي موتورسيكلتي كه با سرعت از كنارش گذشت، آرزوهايش با همان سرعت آب شد.
ديگر روي دوش خود سنگيني احساس نمي‌كرد.

من...با زخم زبونا رفیقم

مرحم بزار با حرفات رو زخم عمیقم...

"تنها بودم" یه کابوس شومه عزیزم

کار دل،تمومه، نباشی عزیزم...

عزیزم...

عزیزم...

عزیزم...

- از ترانه های فیلم علی سنتوری -

برای غم غروب هنگامم،
برای علاج بغض عصرانه ام،
خورشید را گرفتم
در قفسی گذاشتم
در اتاقم؛
تا همیشه روز باشد
بی غروبی دلگیر.

نگاه خورشید را غم گرفت.
صورتش خون مرده شد،
چون غروب.
و من باورم شد:
غم من،
بغض من،
همه دلتنگیهایم،
از اسارت است،
نه غروب.

- سینا بهمنش -

پیر و بی قرار

مامان هفتاد و شش ساله و تنها،ناگهان قصد سفر به اروپا کرد.به ما گفت با جین می رود.
من و برادرم فکر کردیم خیلی خوب است می توانیم بعد طبق نقشه،مامان را با قطار به خانهء سالمندان "هپی هی ون" بفرستیم.توی املاک وسیع و درندشت می چرخیدیم و شادمان حساب و کتاب می کردیم.
کارت پستال بعدا رسید.
در پاریس با ژنه ازدواج کرده ام.همه اش شصت و چهار سال دارد و خیلی ناز است! دوستتان دارم.مامان.

- آن جی فیلیپس –

THE OLD AND THE RESTLESS

Mom, 76 and alone, suddenly decided to visit Europe. With Jean, She told us.
My brother and I thought, Okay_we can railroad Mom into Happy  Haven as planned, later.
Meanwhile, we roamed the vast estate, happily discussing arrangements.
Then came the postcard.
"Marrying Gene in Paris! He's only 64 and a DOLL! Love! Mom.

-      Anne G. Philips

در روزگار قديم زن و شوهري بودند كه يكديگر را بسيار دوست داشتند.زن وقتي جوان بود مرد.شوهرش او را براي خاكسپاري به ساحل رودخانه كا ئو بين برد و در آنجا بودا را ديد و براي زنده شدن زنش از او كمك خواست.
بودا به او گفت :سه قطره از خونت را به او بخوران مرد اينكار را كرد و زن عمر دوباره يافت.

بعدها بازرگاني دلباخته زن شد و او را فريفت و با خود برد.

شوهر دوباره نزد بودا رفت.بودا به او گفت:سه قطره خونت را از او پس بگير.
مرد نزد زنش رفت و زن انگشت خود را دريد و سه قطره خون را پس داد و به پشه خاكي تبديل شد.از آن پس پشه خاكي خون همه را مي مكد تا دوباره انسان شود ولي بخاطر جثه كوچكش نميتواند سه قطره خون را در بدنش جاي دهد.

در روزگاري كه هنوز بانك خون تشكيل نشده بود، دختر كوچكي بيمار شد و به طور اضطراري به انتقال خون نياز پيدا كرد.
پزشك معالج آن دختر به برادر دوازده ساله او گفت كه اگر خون بدهد ممكن است بتواند جان خواهرش را نجات دهد.
پسرك لحظه اي ترديد كرد، چشمانش لبريز اشك شد و سپس تصميم خود را گرفت : "بله ، دكتر من آماده ام!"
وقتي كه انتقال خون صورت گرفت ، پسر بچه از دكتر پرسيد :"به من بگوئيد كه كي مي ميرم ؟"
فقط آن زمان بود كه دكتر متوجه شد ،‌چرا پسرك پس از شنيدن پيشنهاد او لحظه اي ترديد كرده است . براي آن پسر بچه فقط آن يك لحظه كافي بود كه تصميم بگيرد جان خود را فداي خواهرش كند.

كسي كه در فدا كردن خود براي ديگري ترديد نمي كند همان كسي است كه بي گمان قدم هايش او را به پيش ، به سوي آينده اي روشن و به سوي خدا رهنمون مي شوند.....

حکایت نبرد

روزی پسری نزد شیوانا آمد و به او گفت که یکی از افسران امپراتوری مزاحم او و خانواده اش شده است و هر روز به نحوی آن ها را اذیت می کند. پسر جوان گفت که افسر گارد امپراتور مبارزی بسیار جنگاور است و در سراسر سرزمین امپراتوری کسی سریع تر و پر شتاب تر از او حرکات رزمی را اجرا نمی کند. به همین خاطر هیچ کس جرات مبارزه با او را ندارد. این افسر نامش "برق آسا" است و آنچنان حرکات رزمی را به سرعت اجرا می کند که حتی قوی ترین رزم آوران هم در مقابل سرعت ضربات او کم می آورند. من چگونه می توانم از خودم و حریم خانواده ام در مقابل او دفاع کنم؟!
شیوانا تبسمی کرد و گفت:" او را به مبارزه دعوت کن و در نبردی مردانه او را سرجایش بنشان!"
پسر جوان لبخند تلخی زد و گفت:" چه می گوئید؟! او "برق آسا" است و سریع تر از برق ضربات خود را وارد می سازد. من چگونه می توانم به سرعت به او ضربه بزنم؟!"
شیوانا با همان لحن آرام و مطمئن خود گفت:" او را به مبارزه دعوت کن و در نبردی مردانه سر جایش بنشان! برای تمرین ضربه زنی برق آسا هم فردا نزد من آی تا به تو راه سریع تر جنگیدن را بیاموزم!"
فردای آن روز پسر جوان لباس تمرین رزم به تن کرد و مقابل شیوانا ایستاد. شیوانا از جا برخاست به آهستگی دستانش را بالا برد و با چرخش همزمان بدن و دست و سر و کمر و پاهایش ژست مردی را گرفت که قصد دارد به پسر جوان ضربه بزند. اما نکته اینجا بود که شیوانا حرکت ضربه زنی را با سرعتی فوق العاده کم و تقریبا صفر انجام داد. یک ضربه شیوانا به صورت پسر نزدیک یک ساعت طول کشید. پسر جوان ابتدا مات و مبهوت به این بازی آهسته شیوانا خیره شد و سپس با بی تفاوتی در گوشه ای نشست. یک ساعت بعد وقتی نمایش ضربه زنی شیوانا به اتمام رسید. شیوانا از پسر خواست تا با سرعتی بسیار کمتر از او همان ضربه را اجرا کند.
پسر با اعتراض فریاد زد که حریف او سریع ترین مبارز سرزمین امپراتور است. آن وقت شیوانا با این حرکات آهسته و لاک پشت وار می خواهد روش مبارزه با برق آسا را آموزش دهد؟!؟ اما شیوانا با اطمینان به پسر گفت که این تنها راه مبارزه است و او چاره ای جز اطاعت را ندارد."
پسر به ناچار حرکات رزمی را با سرعتی فوق العاده کم اجرا نمود.یک حرکت چرخیدن که در حالت عادی در کسری از ثانیه قابل انجام بود به دستور شیوانا در دو ساعت انجام شد. روزهای بعد نیز شیوانا حرکات جدید را با همین شکل یعنی اجرای حرکات چند ثانیه ای در چند ساعت آموزش داد. سرانجام روز مبارزه فرا رسید.
پسر جوان مقابل افسر امپراتور ایستاد و از او خواست تا دست از سر خانواده اش بردارد. افسر امپراتور خشمگین بدون هیچ توضیحی دست به شمشیر برد و به سوی پسر جوان حمله کرد. اما در مقابل چشمان حیرت زده سربازان و ساکنین دهکده پسر جوان با سرعتی باور نکردنی سر و صورت افسر را زیر ضربات خودگرفت و در یک چشم به هم زدن برق آسا را بر زمین کوبید.
همه حیرت کردند و افسر امپراتور ترسان و شرم زده از دهکده گریخت.
پسر جوان نزد شیوانا آمد و از او راز سرعت بالای خود را پرسید. او به شیوانا گفت:" ای استاد بزرگ! من که تمام حرکات را آهسته اجرا کردم چگونه بود که هنگام رزم واقعی این قدر سریع عمل کردم؟"
شیوانا خندید و گفت:" تک تک اجزای وجود تو در تمرینات آهسته تمام جزئیات فرم های مبارزه را ثبت کردند و با فرصت کافی ریزه کاری های تک تک حرکات را برای خود تحلیل کردند. به این ترتیب هنگام رزم واقعی بدن تو فارغ از همه چیز دقیقا می دانست چه حرکتی را به چه شکل درستی باید انجام دهد و به طور خودکار آن حرکت را با حداکثر سرعت اجرا کرد. در واقع سرعت اجرای حرکات تو به خاطر تمرین آهسته آن بود. هرچه تمرین آهسته تر باشد سرعت اجرا در شرایط واقعی بیشتر است.در زندگی هم اگر می خواهی بهترین باشی باید عجله و شتاب را کنار بگذاری و تمام حرکات را ابتدا به صورت آهسته مسلط شوی. فقط با صبر و حوصله و سرعت پایین است که می توان به سریع ترین و پیچیده ترین امور زندگی مسلط شد. راز موفقیت آنها که سریع ترین هستند همین است. تمرین در سرعت پایین.
به همین سادگی!"

ستاره دریایی

روزي مردي دانشمند كه نويسنده اي توانا بود و داستان ها و شعرهايش طرفداران بسيار داشت براي نوشتن رمان جديدش به منطقه اي ساحلي رفت تا از سكوت و زيبايي آن منطقه براي نوشتن استفاده كند. يك روز كه براي قدم زدن به كنار دريا مي رفت، از دور مردي را ديد كه به شكل جالبي مي رقصيد و حركاتي شبيه رقص مي كرد. وقتي به او نزديك شد ديد او نمي رقصد بلكه خم مي شود و از روي زمين ستاره هاي دريايي برجا مانده از مد شب گذشته را بر ميدارد و بعد مي دود و آنها را به پشت موجها پرت مي كند. نويسنده علت اين كار را از آن مرد پرسيد.
آن مرد جواب داد:ستاره هاي دريايي تا چند ساعت ديگر كه آفتاب بالا مي آيد مي ميرند و من آنها را برميگردانم. آنها از مد شب گذشته مانده اند و حالا زمان جزر شده و آنها به دريا بازنگشته اند. نويسنده از آن مرد پرسيد: مگر نمي بيني اين ساحل  هزاران كيلومتر امتداد دارد، و تلاش تو براي اينهمه ستاره دريايي كه در سراسر ساحل مانده اند مؤثر نيست؟ آن مرد بدون آنكه جوابي بدهد، خم شد و ستاره دريايي ديگري را برداشت، به سوي ساحل دويد و آن را به پشت موج هاي خروشان انداخت. و بعد برگشت و گفت براي اين يكي كه مؤثر بود. نويسنده وقتي به كلبه اش برگشت، تمام مدت به فكر آن جوان و كارش بود.
صبح روز بعد از خواب بيدار شد و به ساحل رفت و همراه با آن جوان تمام روز مشغول پرتاب كردن ستاره هاي دريايي در آب شد...