| تبليغات | X |
کنار کوچ بچه های پرسه ستیز گلبرگ و تگرگه 
ذره ذره دور می ریزی، لحظه هایی که می سازند، روز دیگری را خسته از آسودن در آفتاب، برای تماشای باران در خانه می مانی و می دوی و می دوی تا از آفتاب عقب نمانی، اما او فرو می رود هر سال کوتاهتر می شود، گویی هرگز به زمان نمی رسی - پینک فلوید Pink Floyd - 
اولین عشق من این داستان، واقعی و سرگذشت خود من می باشد. خوشحال می شوم که تا پایان مرا همراهی کنید... سال پنجم ابتدایی بودم. توی مدرسه ای اون پایینای شهر. مدرسه ای که الان دیگه مدرسه نیست. تازه 11 سالم شده بود. باید بگم که خیلی هم درسخون بودم. شاگرد اول مدرسه بودم. مبصر هم بودم. همون سال تو مسابقات خط اول شدم، در نقاشی هم سوم. یادمه یه بار ریاضی 18.5 شدم والدینم رو خواستن برای دلیل افت تحصیلیم. کلاس چهارم که بودم معلمای کلاس پنجمیا منو صدا می کردن که برم مسائل ریاضی اونا رو حل کنم. البته از این بچه خرخونا و خشکا نبودم.اینا رو نوشتم که بدونین معروفیتم فقط برای درس نبود. برای امتحانات ثلث دوم معلممون ( که خیلی دوستش داشتم و هنوزم دارم ) کلاسهای تقویتی گذاشت برای بچه هایی که درسشون ضعیف بود. ما صبحی بودیم و مدرسمون فقط یه شیفته بود. کلاسهای تقویتی هم بعد از ظهرها تشکیل می شد.بدون هزینه هم بود. با اینکه درسم خوب بود اما منم شرکت می کردم. معلم خیلی دلسوزی داشتیم. از وقت و زندگی و جوونیش میزد تا بچه ها موفق باشن. اما جالبه که روز اول که کلاس تشکیل شد فقط 6 نفر از کلاس 30 نفریمون اومده بودن. اونم همه درسخونا!! وقتی معلم مارو دید، یکه خورد. ما که همه چیز رو بلد بودیم؛ پس یه نیم ساعتی مرور کردیم و کلاس رو تعطیل کرد. بچه ها پیشنهاد کردن که بریم حیاط و فوتبال بازی کنیم. آخه همه عاشق فوتبال بودیم. معلممون هم قبول کرد و رفتیم. دروازه ها رو جوری گذاشتیم که من رو به ساختمون مدرسه بودم. بازی شروع شد. چند دقیقه ای نگذشته بود که احساس کردم یه نفر از توی یکی از کلاسا هی میاد جلوی پنجره و کمی نگاه می کنه و می ره. دیگه حواسم به بازی نبود. می خواستم ببینم که کیه. توی یه لحظه که اومد جلوی پنجره دیدمش. دختر بابای مدرسه بود. یه پیراهن تقریبا گشاد قرمز رنگ پوشیده بود. سال دومی بود که اومده بودن توی این مدرسه. مدرسه ی بزرگی داشتیم. اونا هم یه قسمت رو گرفته بودن و خانوادگی توش زندگی می کردن. من بارها اونو دیده بودم؛ اما همیشه روم رو برمی گردوندم. 2-3 سالی از ما بزرگتر بود. با قد کمی بلند نسبت به سنش و صورت سفید و زیبا و موهای تیره و با عینک.
ادامه مطلب... .jpg)
ای آدمهای شیشه ای ! ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی ، در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید ای واژه های تلخ تنهایی ، ای عابران خسته سرنوشت ، آیا کسی مرا ، در خاطرات اشکهایش می شناسد ؟ آیا عابران کوچه های غم ، فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند ، تا قصه ی ملکه ی قصر ماتم را باز گویم ؟
ای آدمهای شیشه ای ! من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام ، ای کوچه های گلی رویا ، آیا گامهای دیروز کودکی ام را ، با شادی به من باز می گردانید ؟ با شمایم ای اسطوره ها ی قصر ماتم !!!
من پسری هستم از دیار افتخار آفرینان پارسی؛ اما خسته از دوستان بی وفا، دلشکسته از عشق های پر جفا، مغلوب ظلم های بی روا، تشنه ی محبت های بجا، اندوهدار انسان های بینوا، همیشه تنها و بی صدا، بریده از نامردیهای این دنیا، که این ها همه طاقتم را به طاق رسانده اند. در جایی خواندم " دنیا فقط بدون عشق و محبت ، ناچیز و بی ارزش می شود. " اما من که به همه عشق ورزیدم، به همه محبت کردم، با همه صادق بودم پس چرا بازهم دنیا بی ارزش و ناچیز شد؟ چرا کسی با من آنگونه نیست که باور کنم هنوز زنده ام و هنوز نفس می کشم... چرا این دنیا اینگونه به پیش می رود؟ چرا همه چیز تیره و تار است و ساختگی؟ چرا تنهایی هایم توبره دلواپسی هایم شده است؟ امیر المومنین فرموده است: " دنیا دو روز است: نیمی بر خلاف تو، مایوس نباش. ونیمی موافق با تو، مغرور نباش." و تمام ترس من اینست که این زندگی بی روح و بی احساس، نیمه ی خوش و موافق من بوده باشد. پس وای به حال من، اگر که نیمه ی تاریک هنوز فرا نرسیده باشد. دیگر گذشت آن زمانی که صفای دل ملاک بود. مرد آن زمانی که زندگیها ساده بودند و سرشار از فداکاری. رفت آن زمانی که رهگذر، با محبت جواب سلامت را می داد... ما فنا شدیم ای دوستان. براستی چه بر سر فرهنگ و تمدن و ملت ما آمد؟ پس کجاست آن شکوه و جلال هخامنشی؟ کجا هستند رستم و سهراب و فردوسی؟ عشق های اساطیری لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد، ویس و رامین؟ کجاست ایران، سرزمین پاک مردان و زنان دلاور، دیار قدرت و فر ؟ دیریست که خوبان یکایک می روند. آیا در این زمانه کسی زاده خواهد شد که بشکند این طاغوت اسلام وار را؟ بیم آن دارم که ما را دیگر توان مقاومت نباشد. بیم تجزیه دارم، تجزیه روح و روانمان. . به خیابان می روم. عروسک های بزک کرده ای را می بینم که تشنه یک اشاره اند تا با ترازوی ملاک خویش او را بسنجند تا ببینند چقدر می ارزد؟ تا با بخشش ناز و کرشمه ای ، جیب پر کنند و بعد از مدتی... . بگذریم. زندگی بالا و پایین بسیار دارد و فریاد من هم فریادی است در نطفه خفه شده. نه فقط فریاد من، فریاد تمام کسانی که قلبشان برای این مرز و بوم می تپد. ای عزیز به جز تپش چه کاری از دست من و تو ساخته است؟ عزیزی برایم نوشت که چرا از خود نمی نویسی؟ چرا همش داستان و... این هم از خود نوشتن. قلمم اینقدر تلخ و اندوهناک است که ترجیح می دهم روان و خاطر خوانندگان عزیزم را نیازارم. گویا عکس های معناگرایی که در وبلاگم کار کردم مورد توجه بینندگان قرار گرفته، پس از این به بعد بیشتر از این نوع مطالب استفاده می کنم و برداشت های خودم را از اونها برایتان می نویسم. خوشحال می شوم که شما هم نظرات خود را راجب به آنها بیان کنید. بیایید با هم مهربان باشیم. بیایید چشم هایمان را بشوییم و از منظر دیگری زندگی را ببینیم. من در این تنهایی - مه دی - 
با رنج عمیق درون ، آدمی از دیگران جدا می شود و والا می گردد. 
نوار قلبم را بر می گردانم |
 ------------------------ من مهدی هستم، به نام مستعار " مه دی " . متولد آبان ماه 1359 در تهران. دانش آموخته ی رشته مکانیک گرایش طراحی جامدات. ____________________ این ورقهای سفید هراس و تشویش به دلم می اندازد. نکند چیزهایی را بنویسم آنقدر مقدس و پنهانی که هرگز نباید خوانده شود و به قول او به ابتذال گفتن آلوده. نکند از چیزهایی که باید، غفلت کنم. نکند بنویسم آنچه را که صفحه از دل به کشیدنش شرم کند. نکند روزی به جرم بد قلمی روانه ی دوزخ شوم. نکند پایان نوشتنم، آخر زنده بودنم شود که آنجور نبودن هراس و تشویش به دلم می اندازد. و دوستی گفت: نباید اینگونه نوشت. بنویس آنطور که سازنده باشد و... اصلا از اول هم قرار بر همین بود. نمی دانم چطور اینجا هم توبره ی دلواپسی هایم شد. دارم فکر می کنم... چگونه می تواند پنجره، حتی روزنی باشد برای نگاه های مشتاق امید... و البته جستجوگر؟ خیلی ها به من یاد دادند چطور ببینم، چه بخوانم و چه طور رفتار کنم! اما هیچ کس نگفت چه بنویس...! همیشه همانی را نوشتم که قلمم خواست در یک لحظه ی بدون پیش بینی. هر شب منتظر همان لحظه ام که از قلمم وصفی جاری شود و گرنه مرا با دیوار توفیری نیست. __________________ از تو عزیز ارجمند متشکرم که کلبه ی تنهایی مرا برای خواندن انتخاب کردی. بدان با هر پیغامی که برایم می گذاری تحمل زندگی برای آسانتر می شود. |
